Μερικές φορές φτάνουμε σε ένα σημείο που πρέπει να πάρουμε μία απόφαση..Και δεν ξέρουμε ποιά είναι η σωστή..Τι κάνουμε; Το συζητάμε με φίλους μπας κ μας δώσουν καμμιά συμβουλή της προκοπής και βγάλουμε άκρη...Δεν το λέμε όμως σε έναν...Και άντε, ο κάθε ένας λέει το μακρύ και το κοντό του...Και καλά κάνει δηλαδή αφού του ζητήθηκε..Έλα όμως που έχουμε πλέον μπερδευτεί και άντε να βγάλουμε άκρη πάλι...Και να σου το blog μπροστά μου...Θα μου δώσει λύση;..Όχι, αλλά θα βγάλω το άχτι μου...
Έχουμε και λέμε..Έχω δίλημμα..(ναι, εγώ:P)....και άντε να πάρω την απόφαση..
Πάντα ανοιγόμουν πολύ σε φίλους...ζητούσα συμβουλές, συζητούσα, ανέλυα...τώρα πια καθόλου...Δεν μου βγαίνει..δεν ξέρω γιατί...Και σε αυτη την περίπτωση που πρέπει να πάρω μια απόφαση δεν μιλώ σε φίλους αλλά γράφω στο blog...ωραία...
Ψάχνεις για καιρό κάποιον..πολύ καιρό...ψαχνεις συνδυασμούς δύσκολους και βαριέσαι και εύκολα...που να βρεθεί χριστιανός να σε ικανοποιήσει;...Και να που βρίσκεται...και σε πάει αλλού, περνάς απλά και καλά, θα ήθελες να ζήσεις πιο πολλά, να τον ψάξεις και να τον ζήσεις, να γελάσεις και να μαλώσεις, να βγεις, να κάτσεις μέσα,να αισθανθείς και να φροντίσεις..να πάρεις και να δώσεις...(και μην ακούω τα χαζά περί της ανιδιοτελούς...φυσικά υπάρχει δούναι και λαβείν...κ ειναι γεμάτοι και οι δύο)...Κι όμως ενώ τα νιώθεις όλα μια χαρά, να σου ο τοίχος στη μούρη...εκεί που πας να αφεθείς υπάρχει όριο...Και προσπαθείς να τον σπάσεις... να πλησιάσεις τον άλλον και να δει ότι δεν δαγκώνεις...αλλά εκείνος τπτ...Κοντα, αλλά στην ουσία μακρυά...
Και κάποια στιγμη μαθαίνεις ότι υπάρχει λογική σε όλο αυτό...Και ουσιαστικός λόγος....Και ότι αν περιμένεις και προσπαθήσεις κι άλλο ίσως να πλησιάσεις...Κι όμως όλο αυτό σε κουράζει το κυνηγητό...Να θες τον άλλον, να περνάτε καλα και μονίμως να τον βλέπεις να φεύγει τη στιγμη που πας να πλησιάσεις....
Εκεί τι κάνεις;....Σπάνια ή σχεδόν ποτέ δεν είχες συναντήσει κάτι τόσο κοντά στις αναλογίες και στα θέλω σου...μήπως να κάνεις υπομονή; να κυνηγάς γιατί οι ανθρώπινες σχέσεις είναι πολύ δύσκολες;.....
Κι όμως αυτό που υπάρχει τώρα είναι μέτριο...ίσως προσωρινά μέτριο, αλλά μέτριο...και δεν καλύπτεσαι παρά μόνο μερικές ώρες, μέρες...και συνεχώς το κυνηγάς...και έχεις λαχανιάσει...και σκέφτεσαι να τα παρατήσεις για να ηρεμήσεις και να πεις οτι έχασες, αλλα ηρέμησες...και το μόνο που σε κρατάει είναι αυτό το "ίσως"..."Ίσως να τον σπάσω τον τοίχο"...
Και αν όχι;...
Δεν μπορούμε να ξέρουμε το μέλλον....Που θα καταλήξουν τα πράγματα και τι θα συμβεί...Αύριο, σε μια βδομάδα, έναν μήνα, έναν χρόνο...
Και εκεί την χάνεις την μπάλα...
Το καλό το παλικάρι ξέρει κι άλλο μονοπάτι...Μήπως το παλικάρι can give me a hand here? Οδηγίες βρε αδερφε...συντεταγμένες....
Και σίγουρα αυτό δεν είναι το μοναδικό πρόβλημα στη ζωή ενός ανθρώπου, αλλά όταν είναι μια κατάσταση που μπορεί να γίνει ένα ακόμη προβληματακι σε τόσα άλλα, μπορει να σε τρελάνει, όμως απο την άλλη μπορει να γίνει αυτό το κάτι που θα σε κάνει να ξεφευγεις από ολα τα άλλα...οπότε ένας τέτοιος μπαλαντέρ γίνεται σημαντικό θέμα...
Θα μου πεις οι αντρες ίσως είναι σαν τα taxi...αν το ένα "δεν", θα βρεις πιο κάτω....Ναι, αλλά το επόμενο θα μοσχομυρίζει μέσα, έξω, καθίσματα, πορτ μπαγκάζ Farenheit?....:/..Εκ πείρας...τρανή ταξίσπόνσορ και ταξιπρέσβειρα ξέρω ότι η απάντηση είναι "όχι"...Και εκέι κολώνεις...
Τα'πα και τι κατάλαβα;...Πάλι από εκεί που ξεκίνησα...Κι όπως θα έλεγα σε έναν φίλο "Θέλω να πάρω τα βουνά!!!"...Αυτά τα ρώτησα, να μου πεις;?...δε βαριέσαι...
