"Το σύμπαν μας βοηθά πάντα να πολεμήσουμε για τα όνειρα μας, όσο βλακώδη κι αν φαίνονται. Γιατί είναι τα όνειρα μας και μόνο εμείς ξέρουμε πόσο μας στοίχησε το να τα ονειρευτούμε.""Το να αγαπάς είναι σαν τα ναρκωτικά. Στην αρχή έχεις μια αίσθηση ευφορίας, απόλυτης εγκατάλειψης. Την άλλη μέρα, θέλεις περισσότερα. Δεν είναι ακόμα ο εθισμός, αλλά σου άρεσε η αίσθηση και πιστεύεις πως μπορείς να το ελεγξεις, να είσαι εσύ ο κύριος της κατάστασης. Σκέφτεσαι το αγαπημένο πλάσμα δύο λεπτά και το ξεχνάς τρεις ώρες.
Σιγά σιγά όμως εθίζεσαι σ'αυτό το πλάσμα και γίνεσαι απόλυτα εξαρτημένος. Τότε, το σκέφτεσαι τρεις ώρες και το ξεχνάς δέκα λεπτά. Κι όταν δεν είναι κοντά, έχεις την ίδια αίσθηση με τους τοξικομανείς στη φάση της στέρησης. Κι όπως και αυτοί ταπεινώνονται για να προμηθευτούν αυτό που έχουν ανάγκη, έτσι κι εσύ είσαι έτοιμος να κάνεις οτιδήποτε για την αγάπη."
"Στις όχθες του ποταμού Πιέδρα κάθισα κι έκλαψα", Paulo Coehlo
"Η συνάντηση μιας γυναίκας με τον εαυτό της είναι ένα παιχνίδι με σοβαρούς κινδύνους. Ένας θείος χορός. Όταν συναντιόμαστε είμαστε δύο ενέργειες, δύο συγκρουόμενα σύμπαντα. Αν η συνάντηση δεν ενέχει τον απαιτούμενο σεβασμό το ένα σύμπαν καταστρέφει το άλλο."" Η βαθιά επιθυμία, η πιο πραγματική επιθυμία είναι να έρθεις κοντύτερα σε κάποιον. Από εκείνη τη στιγμή κάνουν την εμφάνιση τους οι αντιδράσεις, ο άντρας και η γυναίκα αρχίζουν το παιχνίδι, αλλά αυτό που συμβαίνει πρώτα - η έλξη που τους ενώνει - είναι αδύνατο να εξηγηθεί. Είναι η επιθυμία ατόφια, στην πιο καθαρή της κατάσταση.
Όταν η επιθυμία βρίσκεται ακόμα σε αυτό το καθαρό στάδιο, άντρας και γυναίκα ερωτεύονται τη ζωή, ζουν κάθε στιγμή της με σεβασμό και ενσυνήδειτα, περιμένοντας πάντα τη σωστή στιγμή για την ιερουργία της επόμενης ευλογίας.
Οι άνθρωποι αυτοί δεν προτρέχουν, δε βιάζουν τα γεγονότα με αβασάνιστες ενέργειες. Ξέρουν ότι το αναπόφευκτο θα αποκαλυφθεί και ότι το αληθινό πάντα βρίσκει τρόπο να κάνει την εμφάνιση του. Όταν φτάνει η στιγμή, δεν διστάζουν, δε χάνουν ούτε μια ευκαιρία, δεν αφήνουν να φύγει καμμιά μαγική στιγμή επειδή σέβονται την σπουδαιότητα του κάθε δευτερολέπτου."
"Ο έρωτας κάνει τον άνθρωπο να αφήνει το φαγητό, τον ύπνο, τη δουλειά του, την ησυχία του. Πολλοί άνθρωποι τον φοβούνται, επειδή, όταν έρχεται, γκρεμίζει ότι παλιό βρίσκει μπροστά του.
Κανείς δεν θέλει να αποδιοργανώνεται ο κόσμος του. Γι' αυτό πολύς κόσμος κατορθώνει να θέτει ύπο έλεγχο αυτή την απειλή και να κρατήσει όρθιο ένα σπίτι ή μια σχέση που έχει πλέον ρημάξει. Είναι η μηχανικοί των περασμένων πραγμάτων.
Άλλοι άνθρωποι σκέφτονται ακριβώς το αντίθετο: παραδίνονται χωρίς δεύτερη σκέψη, προσδοκώντας να βρουν στον έρωτα τις λύσεις για όλα τους τα προβλήματα. Φορτώνουν στον άλλον όλη την ευθύνη γα την ευτυχία τους και όλο το φταίξιμο για τη δυστυχία του. Είναι πάντα μέσα στην ευφορία επειδή έχει συμβεί κάτι υπέροχο ή μέσα στην κατάθλιψη επειδή έγινε κάτι απροσδόκητο που τα κατέστρεψε όλα.
Να διώξεις μακριά τον έρωτα ή να του παραδωθείς τυφλά - ποιά από αυτές τις δύο στάσεις προξενεί το μικρότερο κακό;
Δεν ξέρω."
"Έντεκα λεπτά", Paulo Coehlo
Τα 2 αυτά βιβλία τα διάβασα μέσα σε 3 μερες. Μου αρέσει να σημειώνω κομμάτια από κάθε βιβλίο που διαβάζω. Τα βιβλία αυτα τα απόλαυσα όσο κανένα άλλο. Και έβαλα στο blog μερικά - όχι όλα - από τα κομμάτια που ξεχώρισα και σημείωσα.
