Βαριέμαι σου λέωωω!

Αυτό το πράγμα είναι κατάρα...Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου δεν έχω ελεύθερο χρόνο..Πράγμα πολύ καλό κατά την άποψη μου..Πάντα κάτι μαθαίνω, πάντα κάτι διαβάζω, πάντα δουλεύω πολύ...Όλα καλα και ωραία...Το πρόβλημα δεν είναι αυτό..Το πρόβλημα μου είναι ότι βαριέμαι τα πάντα εύκολα..

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου με το που καταπιάνομαι με κάτι, αμέσως το βαριέμαι...Λίγα πράγματα έχουν συνεχίσει να μου κρατούν το ενδιαφέρον..Πράγματα είπα;..Γιατί οι άνθρωποι;...Τα ίδια χάλια και εκεί όσο εύκολα ενθουσιάζομαι, τόσο εύκολα βαριέμαι...

Αυτό είναι κατάρα...Δύσκολα βρίσκεις επάγγελμα που να σου αρέσει, παρέες που να σε ενθουσιάζουν, ενδιαφέροντα, μέρη να πηγαίνεις για καφέ ρε αδερφε...Άντρα να σου κρατά το ενδιαφέρον και να μην θες να φύγεις τρέχοντας....Γι'αυτό και κάνω 3 δουλειές, πηγαίνω σε δεύτερη σχολή, διαβάζω για να τελειώσω τα γερμανικά μου φέτος, και ήδη σκέφτομαι 2-3 άλλες γλώσσες που θέλω να ξεκινήσω (και μέσα είναι και τα κινέζικα...ναι ναι ότι να'ναι), μένω στην Αθήνα και πηγαίνω για καφέ μέχρι Σαρωνίδα για όσους ξέρουν,όσο πιο μακριά τόσο πιο καινούργια και καλα, και κάνω παρέα με πολλούς διαφορετικούς ανθρώπους, μην ταιριάζοντας απόλυτα με όλους αλλά σίγουρα παίρνοντας κάτι από όλους με τον δικό μου τρόπο..

Μερικές φορές νομίζω ότι πάντα θα ψάχνω το διαφορετικό, το καινούργιο, πάντα θα διαβάζω, πάντα θα μαθαίνω, δεν θα βρω ποτέ άκρη και η ζωή μου θα είναι πάντα ένα μπάχαλο χωρίς μια τάξη...Τι να πεις..Νούμερο!:P

Stand by me..

Το θυμάστε αυτό το τραγούδι;...Εμένα μου θυμίζει πολλά...Πριν αρκετά χρόνια ήταν ο τίτλος μιας απο τις αγαπημένες μου ραδιοφωνικές εκπομπές...Στον Jeronimo Groovy...Αυτοί που άκουγαν ξέρουν...Μια εκπομπή λοιπόν πολύ αληθινή και για ευαίσθητους, ονειροπόλους, που τους άρεσε να ταξιδεύουν με το μυαλο...Από τότε που με θυμάμαι έτσι ήμουν. Ξέρω, ξέρω..πολύ κακο! Δεν αλλάζει όμως. Κι άλλες φορές το ευχαριστιέμαι και άλλες όχι..

Αυτή τη φορά που ζω μια δική μου ιστορία, στο δικό μου το μυαλό δεν ξερω τι απο τα δύο ισχύει..Δεν ξέρω αν το απολαμβάνω η όχι, απλά ξέρω ότι μου το επιτρέπω γιατι είναι πολύ ανθρώπινο. Τελευταία με αυτα που γίνονται γύρω μου έχω γίνει πολύ κυνική, οπότε μου χρειάζεται κάτι διαφορετικό..

Ξεκίνησε πριν κάποιους μήνες και τελείωσε σήμερα.. Πόσοι έχετε κάνει chatting, πόσοι έχετε περάσει ώρες συζητώντας με κάποιον στο net, πόσοι έχετε δεθεί με κάποιους που δεν έχετε δει ποτέ;...:))) Ναι, ναι, αυτό φανταζόμουν και εγώ;... Αρκετοί..

Με αυτόν μιλούσα σπάνια...Εκεί που βρισκόμασταν, εκεί χανόμασταν...Δεν ήξερα πολλά..Μόνο τα βασικά.. Ηλικία, φύλο, εθνικότητα, αν έχει χιούμορ ή όχι και αν ξέρει καλή ορθογραφία...Αυτα που πιάνεις με τη μία αν εχεις προϋπηρεσία στον χώρο:)..Μετά μιλήσαμε και λίγο στο τηλ. Είναι από αυτες τις καταστάσεις που λες ότι δεν ξέρεις καθόλου τον άλλον πως είναι και ποιός είναι στη ζωή του, όμως η κουβέντα μαζι του σε κάνει και νιώθεις οικεία...Πολύ...Και θες να πιεις έναν καφέ,να γνωριστείς, να νιώσεις την οικειότητα και απο κοντα...

Εκεί έρχονται τα νέα. Φεύγει μόνιμα για Αμερική. Έπιασε εκεί δουλειά. Όμορφα...Να μην κρατήσουμε επαφη...Άσχημα...Και δεν βρίσκω και τον λόγο δηλαδη...Τι στο καλό...Έχει net εκεί, δεν έχει;...Και χάνεται η επαφή...Μέχρι που εμφανίζεται ένα ξημέρωμα στο τηλ. Να τη η γνωστή οικειότητα:) Σαν να μιλας με κάποιον που ξέρεις χρόνια και λες τα νέα σου και γελας..και νιώθεις ζεστασιά.. και λες "Πότε θα πιούμε αυτόν τον ρημαδοκαφέ;"...Και να σου η απόσταση...Τελευταία οι αποστάσεις, πραγματικές ή νοητές θα με φάνε!

Και πάλι χάνεται..Κ εμφανίζεται..Και χάνεται ξανά...Και αρχίζεις να κουράζεσαι..δεν θες άλλο...Σε ενδιαφέρει η ουσία και ας είναι αποστασιοποιημένη...Και προσπαθεις να το κόψεις, να το σταματήσεις εσύ...Και ο άλλος επιμένει...

Μια περίεργη κατάσταση που δεν ξέρεις τίποτα και δεν καταλαβαίνεις γιατί γίνεται το κάθε τι..Όλα είναι καθορισμένα από τον άλλον χωρίς την δική σου γνώμη...Όλα θολά...Και άντε να τα δεις ξεκάθαρα εσύ...

Και μετά απο μια άσχημη κουβέντα έρχεται η απάντηση.. Είναι άρρωστος, θα πεθάνει...και έκείνη τη στιγμή νιώθεις όπως όταν κατεβαίνεις μια απότομη κατηφόρα με το αυτοκίνητο...Σου έρχεται το στομάχι στο στομα! Δεν ξέρεις τι να πεις..Δεν ξέρεις πως να το αντιμετωπίσεις...Δεν θέλει επαφες, δεν θέλει δέσιμο...Θέλει απλά να μιλά όποτε εκείνος νιώθει ότι μπορει...

Περνούν οι μέρες...Ξημερώματα πάλι...Και σου έρχεται μήνυμα..."Δεν είμαι καλά, μάλλον πεθαίνω"...Δεν είσαι εκεί να το δεις...Και όταν το βλέπεις δεν μπορεις να αντιδράσεις.. Μα τι στο καλό;...Στην Αμερική δεν έχει τηλ, κινητα; Δεν εχει τίποτα εκεί περα;!

Μέρες έβλεπα διάφορα στον ύπνο μου...Είναι άσχημο να έχεις δεμένα χέρια και να μην μπορείς να αντιδράσεις σε αυτά που γίνονται γύρω σου...Και απλά περίμενα...

Είναι λογικό να σκέφτεσαι πολλά...Να περνούν όλες οι πιθανότητες από το μυαλό σου...Είναι αλήθεια;...Μα είναι άγνωστος, μπορεί και όχι...Μπορεί να μην λέει αλήθεια...Κ αν λέει; Μετά από κάποια γεγονότα στη ζωή μας επηρεαζόμαστε αρνητικά ή θετικά... Εγώ μετά από διάφορα γεγονότα έχω χάσει την εμπιστοσύνη μου στους γύρω μου, οπότε υποψιάζομαι τα πάντα...Ναι, ναι επίσης κακό...

Και εμφανίζεται πάλι...Σου λέει ότι πονάει, δεν έχει πολύ χρόνο...Μετά απο λίγο καιρό δεν θα ξαναμιλήσετε ποτε...

Πόσο σκληρό είναι να ξέρει κάποιος ότι δεν είναι καλά; Ότι κάποια μέρα όλα θα σταματήσουν;...Ότι δεν μπορει να κάνει τίποτα για να το αλλάξει και πως απλά ζει περιμένοντας αυτο..Γιατί τα υπόλοιπα χάνουν το νόημα τους...Έτσι είναι άραγε;...

Αυτά σκέφτηκα και πλέον δεν με ένοιαζε αν είναι αλήθεια ή όχι...Όπως και να έχει εγώ δέθηκα με μια προσωπικότητα, αγνώστου ταυτότητος, με πολύ οικεία αύρα...Και δεν θέλω να ξεχάσω, ούτε φοβάμαι να δεθώ...

Και γι' αυτό τα γράφω εδω..."Scripta manent"...(Να σου η τριτοδεσμίτησα:P)...

Σήμερα μου είπε ότι δεν θα ξαναμιλήσουμε, γιατί δένομαι...Οπότε τελειώνει εδω...Και εγώ θα θυμάμαι..:)...Και θα παραμείνω δεμένη, όπως το θέλω εγώ...

Αυτό δεν είναι τίποτα άλλο, παρά μια ιστορία για τον Γιάννη...Που μου λείπει πολυ..

Υ.Γ. Η φωτογραφία επάνω είναι το πως φαντάζομαι μια συνάντηση-μαραθωνιοκουβέντα με τον Γιάννη...Πάντα με ενέπνεαν τα παγκάκια και εκεί έχω κάνει τις ομορφότερες κουβέντες...Παράξενο ε;...

Breathtaking....

Προχθές είδα μια εκπομπή στο Σκάϊ, το Fine Living, για όσους ξέρουν, και έδειχνε προορισμούς για διακοπές...Φυσικά προσιτούς κυρίως στουw Αμερικάνους...Κάθησα λοιπόν και την είδα, με τη γνωστή νοοτροπία του "βλέπω και ξέρω ρε αδερφε ότι δεν πρόκειται να πάω".."είναι πολλά τα λεφτά Άρη" και κάτι τέτοια...

Έδειξε λοιπόν το Άσπεν στο Κολοράντο. Μια μικρή πόλη αλλά φημισμένη σαν προορισμός κυρίως χειμερινός, αφού έχει πολύ χιόνι και 4 βουνά με διαφορετικού είδους χιονοδρομικές πίστες...λεπτομέρειες δεν ξέρω αφου δεν κατέχω και το σκι...

Μπορείς, λοιπόν, να πας και να νοικιασεις μια βιλα, που χωράει 10-15 άτομα και έτσι να σου πάει η βδομάδα 250€ το άτομο τη βδομάδα, να νοικιάσεις σε υπέροχα ξενοδοχεία που θα πάει 100-120€ η βραδυά, ή να μείνεις σε ένα μικρότερο ξενοδοχείο που έχει πιο cosy ατμόσφαιρα, με 50 τη βραδυα...τα αεροπορικά άστα μωρέ..:P

Σαν πόλη έχει τα πάντα...κυκλοφορείς με ποδήλατο και έχει να κάνεις πολλά...πολύ γραφική πόλη χωμένη σε κοιλάδα, περιτρυγιρισμένη από αυτα τα 4 βουνά...(λες αυτα να πάρω στο τέλος που όλο το λέω και δεν το κάνω??)...με φοβερά τοπία, ανάλογα την κάθε εποχή...

Στο Άσπεν λοιπόν όλα φαίνονταν ονειρεμένα...Θα μου πεις εκπομπή ήταν..πως θα τα έδειχνε?...Έχω δει όμως και άλλα μέρη σε παρόμοιες εκπομπες, αλλά αυτό?...Υ-ΠΕ-ΡΟ-ΧΟ!!! Είναι απο τα λίγα μέρη που 1)τα έχω δει στην τηλεόραση και μου άρεσαν τόσο, 2)βρίσκονται στην Αμερική και 3)θέλω τόσο πολύ να παω...

Έψαξα στο νετ να βρω φωτογραφίες...Βρήκα μερικές, αλλά δεν συγκρίνονται με αυτό που είδα στην εκπομπή...είναι το 1/100 ...Αν ψάξει κανείς σίγουρα θα βρει περισσότερα να δει απο την πόλη και να μάθει γι'αυτήν...Για μένα είναι σίγουρα στους μελλοντικούς προορισμούς μου...

'Οπως θα τα έλεγα σε έναν φίλο...

Μερικές φορές φτάνουμε σε ένα σημείο που πρέπει να πάρουμε μία απόφαση..Και δεν ξέρουμε ποιά είναι η σωστή..Τι κάνουμε; Το συζητάμε με φίλους μπας κ μας δώσουν καμμιά συμβουλή της προκοπής και βγάλουμε άκρη...Δεν το λέμε όμως σε έναν...Και άντε, ο κάθε ένας λέει το μακρύ και το κοντό του...Και καλά κάνει δηλαδή αφού του ζητήθηκε..Έλα όμως που έχουμε πλέον μπερδευτεί και άντε να βγάλουμε άκρη πάλι...Και να σου το blog μπροστά μου...Θα μου δώσει λύση;..Όχι, αλλά θα βγάλω το άχτι μου...

Έχουμε και λέμε..Έχω δίλημμα..(ναι, εγώ:P)....και άντε να πάρω την απόφαση..

Πάντα ανοιγόμουν πολύ σε φίλους...ζητούσα συμβουλές, συζητούσα, ανέλυα...τώρα πια καθόλου...Δεν μου βγαίνει..δεν ξέρω γιατί...Και σε αυτη την περίπτωση που πρέπει να πάρω μια απόφαση δεν μιλώ σε φίλους αλλά γράφω στο blog...ωραία...

Ψάχνεις για καιρό κάποιον..πολύ καιρό...ψαχνεις συνδυασμούς δύσκολους και βαριέσαι και εύκολα...που να βρεθεί χριστιανός να σε ικανοποιήσει;...Και να που βρίσκεται...και σε πάει αλλού, περνάς απλά και καλά, θα ήθελες να ζήσεις πιο πολλά, να τον ψάξεις και να τον ζήσεις, να γελάσεις και να μαλώσεις, να βγεις, να κάτσεις μέσα,να αισθανθείς και να φροντίσεις..να πάρεις και να δώσεις...(και μην ακούω τα χαζά περί της ανιδιοτελούς...φυσικά υπάρχει δούναι και λαβείν...κ ειναι γεμάτοι και οι δύο)...Κι όμως ενώ τα νιώθεις όλα μια χαρά, να σου ο τοίχος στη μούρη...εκεί που πας να αφεθείς υπάρχει όριο...Και προσπαθείς να τον σπάσεις... να πλησιάσεις τον άλλον και να δει ότι δεν δαγκώνεις...αλλά εκείνος τπτ...Κοντα, αλλά στην ουσία μακρυά...

Και κάποια στιγμη μαθαίνεις ότι υπάρχει λογική σε όλο αυτό...Και ουσιαστικός λόγος....Και ότι αν περιμένεις και προσπαθήσεις κι άλλο ίσως να πλησιάσεις...Κι όμως όλο αυτό σε κουράζει το κυνηγητό...Να θες τον άλλον, να περνάτε καλα και μονίμως να τον βλέπεις να φεύγει τη στιγμη που πας να πλησιάσεις....

Εκεί τι κάνεις;....Σπάνια ή σχεδόν ποτέ δεν είχες συναντήσει κάτι τόσο κοντά στις αναλογίες και στα θέλω σου...μήπως να κάνεις υπομονή; να κυνηγάς γιατί οι ανθρώπινες σχέσεις είναι πολύ δύσκολες;.....

Κι όμως αυτό που υπάρχει τώρα είναι μέτριο...ίσως προσωρινά μέτριο, αλλά μέτριο...και δεν καλύπτεσαι παρά μόνο μερικές ώρες, μέρες...και συνεχώς το κυνηγάς...και έχεις λαχανιάσει...και σκέφτεσαι να τα παρατήσεις για να ηρεμήσεις και να πεις οτι έχασες, αλλα ηρέμησες...και το μόνο που σε κρατάει είναι αυτό το "ίσως"..."Ίσως να τον σπάσω τον τοίχο"...

Και αν όχι;...

Δεν μπορούμε να ξέρουμε το μέλλον....Που θα καταλήξουν τα πράγματα και τι θα συμβεί...Αύριο, σε μια βδομάδα, έναν μήνα, έναν χρόνο...

Και εκεί την χάνεις την μπάλα...

Το καλό το παλικάρι ξέρει κι άλλο μονοπάτι...Μήπως το παλικάρι can give me a hand here? Οδηγίες βρε αδερφε...συντεταγμένες....

Και σίγουρα αυτό δεν είναι το μοναδικό πρόβλημα στη ζωή ενός ανθρώπου, αλλά όταν είναι μια κατάσταση που μπορεί να γίνει ένα ακόμη προβληματακι σε τόσα άλλα, μπορει να σε τρελάνει, όμως απο την άλλη μπορει να γίνει αυτό το κάτι που θα σε κάνει να ξεφευγεις από ολα τα άλλα...οπότε ένας τέτοιος μπαλαντέρ γίνεται σημαντικό θέμα...

Θα μου πεις οι αντρες ίσως είναι σαν τα taxi...αν το ένα "δεν", θα βρεις πιο κάτω....Ναι, αλλά το επόμενο θα μοσχομυρίζει μέσα, έξω, καθίσματα, πορτ μπαγκάζ Farenheit?....:/..Εκ πείρας...τρανή ταξίσπόνσορ και ταξιπρέσβειρα ξέρω ότι η απάντηση είναι "όχι"...Και εκέι κολώνεις...

Τα'πα και τι κατάλαβα;...Πάλι από εκεί που ξεκίνησα...Κι όπως θα έλεγα σε έναν φίλο "Θέλω να πάρω τα βουνά!!!"...Αυτά τα ρώτησα, να μου πεις;?...δε βαριέσαι...

Θέλω να πάρω τα βουνά...

Έχω να κάνω 6 χρόνια διακοπές...Είναι αρκετούτσικα νομίζω ε;...Αυτά τα χρόνια έχω μια καλή-κακή συνήθεια....Να ονειρεύομαι όλο τον χειμώνα το που θα πάω,κι ας μην παω:)))....

Φέτος δεν ξέρω τι εχω πάθει αλλά θέλω να πάω κάπου που έχω ξαναπάει... Να νιώσω το μέρος γνώριμο και να το χαναζήσω...Θέλω να πάω στην Ιταλία...Και ιδιαίτερα στη Ρώμη....

Πήγα ξανά πριν 3 χρόνια...Ρώμη, Φλωρεντία, Βενετία....Όλα όμορφα, αλλά σαν την Ρώμη...Και η Βενετία ήταν κάτι μαγικό....Μακάρι να κάνεις όλη μέρα βόλτες στα γεφυράκια και τα στενά δρομάκια... Η Φλωρεντία αρκετά καλή αλλά λίγο μουντή για τα γούστα μου...Ας είναι καλά τα δερμάτινα που μου έφτιαξαν το κέφι:D....

Είχα πάει λοιπόν τότε μόνη μου...(Όχι πως δεν έκανα παρέες, δεν έχω τέτοια προβλήματα εγω!!)..Αυτή τη φορά όμως θα προτιμούσα να πάω με καλό παρεάκι και να περάσω πάλι ώρες κοιτώντας τα αρχαία τη Ρώμης, τα αξιοθέατα και να κάνω ατελείωτες ώρες ψώνια!! Τέλειο!!

Αχ...να τριγυρνάω να βγάζω φωτογραφίες και να απολαμβάνω την πόλη...Να μην με κυνηγάει ο χρόνος και να ξεκουράζομαι με τον να ξεπατώνομαι στο πήγαινέλα στην πόλη!!!

Βρε λες;;;....Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία!!;)

Μέρα παρά μέρα μια καινούργια μ******, μα μου φαίνεται πως πλέον έχω πάθει ανοσία...

Και έρχεται ένα ωραίο πρωί που θες να παρατήσεις τα πάντα..Είσαι με όλον τον κόσμο εξοργισμένος και θες να φωνάξεις σε όλους να σε αφήσουν ήσυχο...Σε κουράζουν όλα και νιώθεις ότι δεν θα αντέξεις για πολύ...

Τέτοιες μέρες έχουν έρθει πολλές...Αμφισβητείς τους πάντες και κυρίως τον εαυτό σου...Αδυνατείς να ανταπεξελθεις στις υποχρεώσεις, οι οποίες είναι οι μόνες που υπάρχουν στη ζωή σου...Και αναρωτιέσαι αν αξίζει όλο αυτό για ένα όνειρο που έχεις, και με κόπο, τρέξιμο, κλάμα, στεναχώριες, απογοητεύσεις προσπαθείς να πραγματοποιήσεις...

Όλοι γύρω σου να σε κρίνουν και να σου υποδεικνύουν τι πρέπει να κάνεις και εσυ προσπαθείς να τα βγάλεις πέρα....Να είσαι τέλειος σε όλους και σε όλα..Γιατί η τελειότητα είναι κάτι που σε κηνυγά...

Και είναι τόσο δύσκολο να μένεις πιστός στο όνειρο, στο απωθημένο..Να προσπαθείς να μην δίνεις σημασία σε κανέναν και τίποτα...Να γίνεις αναίσθητος....και να κοιτάς μπροστά...να κυνηγάς το δύσκολο και μερικές φορές άπιαστο....

Πριν μερικές ημέρες συνάντησα έναν πολύ σημαντικό άνθρωπο για το δικό μου όνειρο...τον δικό μου μέντορα...και ακόμη μου φαίνεται άπίστευτο...κι πάλι όμως ακόμη και τώρα οι ενδιάμεσες προκλησεις και απογοητεύσεις κοντεύουν να με καταβάλλουν...

Και εκεί είναι που αναρώτιέσαι...αξίζω; Πότε ξέρεις ότι είσαι καλός σε κάτι;....Ακόμη και αν στο έχει πει ο καλύτερος ξέρεις πως εσύ δεν θα είσαι ποτέ ικανοποιημένος απο τον εαυτό σου...Η κατάρα του καλλιτέχνη...Γιατί όσο και να θέλουν να μου το πάρουν, θεωρώ τον εαυτό μου καλλιτέχνη...ακόμα...

Και όσο σκέφτεσαι και αναλύεις καταλήγεις πως όλα στη ζωή είναι σχετικά...και όλοι έχουμε απόψεις...σωστές ή λάθος...Και τίποτα δεν είναι απόλυτο...Και ο καθένας μπορεί να λέει ότι θέλει...

Και την επόμενη μέρα όλα θα έχουν ξεχαστεί και θα ξαναρχίσεις να ελπίζεις και να έχεις δυνάμεις να προχωρήσεις...Και να χαίρεσαι που δεν θα έχεις στη ζωή σου απωθημένα και θα κάνεις πραγματα για σένα...Όσο δύσκολο και να είναι...Μέχρι την επόμενη φορά που και πάλι όλα θα είναι στραβα, οι αναποδιές όλες μαζεμένες και θα θες να πάρεις τα βουνά...

Και όλα αυτα μόνος...

Και εκεί είναι που ξαφνικά συνειδητοποιείς τι έχεις καταφέρει μόνος...και λες ότι δεν θα παρατησεις τίποτα για κανέναν....

Cheers...

Que hiciste...?

Λοιπόν, λοιπόν....το θέμα είναι ότι πάντα μου άρεσαν οι φώτογραφίες...Επίσης μου άρεσε και συνεχίζω ακάθεκτη η Jennifer Lopez...Ο συνδυασμός και των δυο λοιπόν είναι πολύυυυ δελεαστικός...:)

Καινούργιο album, καινούργιο clip, και το πρώτο single έφτασε στ'αυτάκια μου πριν 2 ημέρες και δεν λέω να σταματήσω να το ακούω...Το νέο album θα είναι διαφορετικο απο τα προηγούμενα... γιατί εκεί που η Shakira το γυρίζει στα αγγλικά, η δικιά μου (έτσι λέω την Jen:P, αφού την έχω προλάβει ντε!) το γυρίζει στα ισπανικά..Ναι, στα ισπανικά..Όλο, όλο το album...Και για εσας που μαθαίνετε ισπανικά, ακόμη και μέσω iPod (ναι, ξέρεις εσύ..) καιρός να ακούσετε και λίγο Jennifer ε; Δεν είναι R'nB, δεν είναι pop-dance...Είναι διαφορετικό...Και έχει το latino-allegro:)...Τέλειο δηλαδη!

"Que hiciste" το single, "Como ama una mujer" το album και το αναμένουμε στα μέσα Μαρτίου..:/ Αργεί βρε παιδί μου...

Και για οσους δεν το έχουν δει, πάρτε λοιπόν φώτογραφίες απο το clipακι, για να κάνουμε και practice στο να ανεβάζουμε φωτογραφίες.. Μπορείτε να το δείτε και στο http://musicbox.sonybmg.com/ :)

Αααχ...κούκλα έτσι?..:)))

Η πρώτη μας φορα...

Να λοιπόν που ενώ δεν ήθελα να ακούσω για blogs και τα τοιαύτα, αποφάσισα να το κάνω... Είχα την εντύπωση πως δεν είμαι εγώ για τέτοια...Και ξαφνικά από το πουθενά έρχεται μια έντονη επιθυμία για να κάνεις κάτι που δεν περίμενες...Κάπως έτσι προέκυψε λοιπόν...από το πουθενά...
Με απόλυτη ειλικρίνεια (check out τον τίτλο), με πολύ όρεξη για αναλύσεις, εξομολογήσεις και ότι προκύψει...Ένα πάντως είναι σίγουρο..Ότι το πρώτο ποστάκι θα είναι τόσο άχαρο όσο και η πρώτη φορά στο sex ..ενώ τα επόμενα θα έχουν τη γλύκα-πίκρα τους..την ουσία τους βρε αδερφε!...Όλα καλά και θα τα λέμε...
Καλως σας βρήκα!:)