"The Notebook"

Κάτι σαν αυτό....Σκέψεις, γεγονότα, προβληματισμοί....Το notebook όμως που με κάνει να γράψω αυτό το post είναι κάτι διαφορετικό....
Πόσο γεμάτη και ολοκληρωμένη μπορεί να θεωρήσει κανείς τη ζωή του και με ποια κριτήρια θα το κρίνει αυτό αφου θα έχουν περάσει χρόνια;....Με την επαγγελματική αποκατάσταση; Με την κοινωνική υπόσταση; Με το κύρος που θα έχει αποκτήσει κατά τη διάρκεια των χρόνων;Με το ποσό των χρημάτων που θα έχει βγάλει; Ψηφίζω το εξής: Με τα συναισθήματα που θα έχει νιώσει, δημιουργήσει στους άλλους και έχουν γεμίσει κάθε λεπτό της ζωής του.
Ο κόσμος έχει γεμίσει μουντούς ανθρώπους...Χαμογελαστούς μεν, με τα νεύρα στην τσίτα, συνεχώς με κέφι για διασκέδαση κτλ. αλλά στην ουσία γκρίζους,θαμπούς....Κλειστούς....Φοβισμένους.

Πόσοι φοβούνται να ρισκάρουν, να ζήσουν τη στιγμή, να δώσουν όσα πιο πολλά μπορούν;...Προσωπικά πάντα με φόβιζαν οι άνθρωποι που δεν φωτίζει η ψυχή τους, που δεν αφήνονται, που δεν δίνουν, που κρίνουν με απόλυτες απόψεις χωρίς να έχουν ουσιαστική άποψη για τίποτα.Γιατί μόνο έτσι γεμίζουν το άδειο της ψυχης, μόνο έτσι νιώθουν οτι ζουν...μέσω αυτών που κρίνουν...Φοβάμαι είπα;Μάλλον σιχαίνομαι καλυτερα....Είναι άνθρωποι που πάντα θα έχουν το ανικανοποίητο....Πάντα με απωθημένα και μισές ζωές....Ζωή χωρίς συναίσθημα και πάθος είναι σαν ουρανός χωρίς άστρα...ανούσιος, χαώδης και χωρίς λάμψη....

Μια καινούργια εμπειρία, σχέση είναι σαν μια καινούργια επαγγελματική ευκαιρία...Σε φοβίζει λίγο στην αρχή..το άγνωστο..η πρόκληση...Αλλά όσοι ξέρουν να τολμούν προχωρούν...δοκιμάζουν...και αν δεν τους κάνει η θέση, δηλώνουν παραίτηση και προχωρούν παραπέρα και ξανα από την αρχη...Το να δηλώνεις ότι είσαι ερωτευμενος είναι σαν να κάνεις αίτηση για νέα δουλειά...Και ανυπομονείς για το τηλέφωνο που θα χτυπήσει και θα σου πουν ότι σε έχουν προσλάβει....Έχεις άγχος και ενθουσιασμό μαζι...Ξέρεις ότι θα δώσεις τον καλύτερο εαυτο σου, θα δουλεψεις σκληρα γι'αυτη τη θέση, και θα προσπαθήσεις να αναβαθμίσεις το εργασιακό σου περιβαλλον, να φέρεις νέες ιδέες και ενθουσιασμό στον τομέα σου, θα προσπαθήσεις να τα δώσεις όλα....Και μόνο έτσι θα κρατήσεις την θέση σου για χρόνια, θα την αξίζεις, θα είναι ευχαριστημένος ο εργοδότης σου και το προϊόν που θα παράγεται θα έχει επιτυχία για πολύ καιρο...

Αν όμως ανήκεις στους θαμπούς, δειλούς, φοβισμένους, δεν κάνεις ποτέ αίτηση για νέα δουλειά, παραμένεις στην παλιά, μουντή, μέτρια δουλειά σου, που σου προσφέρει την ασφάλεια σου, αλλα παραγωγικότητα μηδέν, κάμμια τάση για αναβάθμιση, τίποτα καινούργιο να μάθεις, βαριεσαι συνεχώς και το μόνο που σου μένει να κάνεις είναι να κρίνεις όλους τους υπόλοιπους που πάνε απο δουλεια σε δουλεια "και μα επιτέλους, δεν θα αποφασίσουν ποτέ το τι θα κάνουν στη ζωή τους;!".....

Κάτσε λοιπόν εσύ μίζερε άνθρωπε με τη δειλία σου και με τη λογική σου, στην μετριότητα σου και άσε τους υπόλοιπους με το πάθος τους να ρισκάρουν και να κερδίζουν ότι καλύτερο έχει να τους προσφέρει η ζωή, αλλά και ότι χειρότερο. Δηλαδή τα πάντα!Να κερδιζουν δουλειές, αλλά και να τις χάνουν, και στις 2 περιπτώσεις όμως να εργάζονται σε όλα με πάθος και να μετράει γι'αυτους η εργασία και η εμπειρίες που αποκομίζουν, και όχι τόσο το αποτέλεσμα....Να κερδίζουν φίλους, αλλά και να χάνουν με το ίδιο έντονα συναισθήματα, αλλα να τους νοιάζει να γίνονται καλύτεροι μέσα απο αυτες τις αλλαγές και όχι να μετράνε φίλους που στην ουσία δεν υπάρχουν, μόνο και μόνο για να ζουν στην ασφάλεια του αριθμού τους. Να κάνουν σχέσεις και να τις χαλάνε με το ίδιο έντονα δάκρυα χαράς ή λύπης, με το ίδιο πάθος στην αγάπη και στο μίσος, να ζουν τις στιγμές και όχι να μένουν με κάποιον απλα γιατί έτσι πρέπει ή να μένουν μόνοι γιατί φοβούντε....Να ζουν τη ζωή τους τόσο έντονα και παθιασμένα, που να συγκινούνται, να δακρύζουν, να γελάνε, να ξεκαρδίζονται, να αναλύουν, να μιλούν και να αντιμιλούν και να επικοινωνούν ουσιαστικά...Να δίνουν και να κερδιζουν απο αυτό, ακόμη και αν δεν παίρνουν τα ίδια...Γιατί αυτό που θα αξίζει θα είναι το πάθος που έχεις να δώσεις και το συναίσθημα που θα σε ωθει να το κάνεις...Γιατί για να σε ωθήσει στο να δώσεις πρέπει να είναι πολύ δυνατό...να σε παρασύρει...και εσύ πολύ μάγκας που το άφησες να σε πάρει μαζί του και ας μην οδηγήσει πουθενα...Θα έχεις κάνει μια διαδρομή διαφορετική απο τις άλλες...κι αυτό ειναι που μετράει....

Χαίρομαι που είμαι πληθωρική στα συναισθήματα μου...Όλα μου είναι "πολύ". Και μετά απο χρόνια είμαι πολύ ευτυχισμένη που νιώθω κάτι πολύ, που με κάνει να ονειρεύομαι πολύ, να κλαίω πολύ, να σκέφτομαι πολύ και να το θέλω στη ζωή μου ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ!....Το πιο πιθανό είναι να μην το αποκτήσω ποτέ...ειμαι πολύ γεμάτη όμως που υπάρχει στη ζωη μου και το ζω πολύ...Και κάτσε εσύ μίζερε άνθρωπε στο μέτριο σου, στα απωθημένα σου και στα πικρά, απόλυτα και προσβλητικά λόγια προς τους άλλους γιατί απο την πικρία σου ζηλευεις την ζωή που δεν έζησες και δεν έχεις τα κότσια να την ζήσεις ποτε...