Προσπαθώ πολύ...Ζω κανονικά... Κάνω τις καθημερινές μου δουλειές, συναντώ όλους τους γνωστούς ανθώπους στη ζωή μου, δουλεύω, εκπληρώνω τις υποχρεώσεις μου και η ρουτίνα προχωρά..Αληθινα προσπαθώ...Να μην σε σκεφτομαι καθόλου....Εγώ το διάλεξα....Εσύ όμως συμφωνείς.... Θέλω να είναι αλλιώς...Να μην προσπαθώ άλλο...Να σε έχω εδώ...Ή να μην σε γνώριζα....Απλά περιμένω να περάσουν οι μήνες...Να ξεθωριάσει....
Πόσο ψυχοφθόρα διαδικασία....Κι όμως πάλι προσπαθώ...Κάνω το σωστό... Όπως τόσες φορές....Και τι κατάλαβα;...Τίποτα...Δεν ξερω.....Έχω να θυμάμαι όμως...Πράγματα, μυρωδιές και εικόνες, κινήσεις, χαμόγελα, χροιά, συναισθήματα, ονειροπώληση, εμπειρίες που μου είχαν λείψει και μου τις έδωσες...και τις θέλω πίσω...Και διάλεξα να μην...Βγάζεις άκρη;...ούτε εγω....Πάντα τα εύκολα τα κάνουμε δύσκολα...Μου λείπεις....Να σου πω να γυρίσεις; δεν έχει νόημα....Αυτή τη φορά τα θέλω όλα...Τίποτα μέτριο...τίποτα μισό...τίποτα αιωρούμενο...Περιμένω...Θα περιμένω...δεν ξεθωριάζεις εύκολα και μου αρέσει αλλά πονάει....Και πάλι δεν βγαίνει άκρη...Ένα κουβάρι τα συναισθήματα μου....και προσπαθω να το ξετυλίξω και να ηρεμήσω...Δεν θέλω τίποτα άλλο....Δεν θέλω άλλο πια...Θέλω εσένα...Να σε ζήσω...Μου λείπεις...Τα όρια κάποτε τελειώνουν και εγώ έφτασα εκεί...Τίποτα άλλο....
