Και δεν το χωράει ο νους μου....

Είναι δυνατόν;....

Αγαπώ τους ανθρώπους...Αγαπώ να αγαπώ τους ανθρώπους...Και το χαμογελό μου πάντα είναι ζεστό...Κοινωνική πολύ με αποτέλεσμα να γνωρίζω και αρκετούς ανθρώπους...Ποτέ όμως δεν κατάλαβα τα όρια μου και γιατί αναγκάζομαι να ανέχομαι κατά καιρούς συμπεριφορές και ηθικές που δεν μου πάνε....

Εδώ και χρόνια γνωρίζω ένα άτομο...αγαπημένο κατά μια έννοια...Μισητό κατά μία άλλη....(Να και κάτι άλλο που δεν καταλαβαίνω...ίσως και τα δύο συνυπάρχουν όταν ο άλλος είναι κομμάτι σου πια...)..Υπάρχει μέσα στη ζωή σου για κάποιο ανεξήγητο επίσης λόγο...Ίσως γιατί μπήκε σε αυτή και βολεύτηκε...Η διακόσμηση του έκανε και είπε να κάτσει λίγο ακόμη...Στυλ άγγλου παραθεριστή στα ελληνικά νησιά... Που γουστάρει την όμορφιά τους και στα κάνει όλα λαμπόγυαλο...Και εσύ σαν κράτος κ αρχή τι κάνεις;...Παρατηρείς..Παραπονιέσαι..Εκνευρίζεσαι....Κανα νόμο θα ψηφίσεις όμως να βάλουμε μία τάξη;....

Είναι φυσιολογικό να έχεις ένα άτομο στη ζωή σου το οποίο να μην σου προσφέρει τιποτα πλέον, άσχετα αν το εκανε παλιότερα, να ανέχεσαι λάθος συμπεριφορές προς το πρόσωπο σου, παρόλο που είναι εν αγνοία του και αυτό επειδή ήταν κάποτε σημαντικό? γιατί με τα χρόνια έγινε κομμάτι της ζωής σου και της πορείας σου? (ακόμη και αν ανήκει στα λάθος κομμάτια?)....Να είναι σαν γρίπη που παιρνεις αντιβιοτικά για να φύγει και ξαναγυρνάει...και λες..ετσι είναι στη ζωή...Θα φεύγει και θα έρχεται....

Και πάλι...τόσα ελαφρυντικά...μάλλον είναι όντως κομμάτι σου...και όταν εξηγείς, προσπαθείς τουλάχιστον να το κάνεις και να διορθώσεις ανεπίτρεπτες καταστάσεις, φτάνεις να είσαι "και κερατάς και δαρμένος"....Και εκεί πάλι είσαι μπροστά σε σταυροδρόμι....ή η αρρώστια είναι γερή και πρέπει να μπεις χειρουργείο, μαχαίρι...ή λες έλα μωρε...μια γριπούλα είναι....φεύγει και έρχεται...θα με ταλαιπωρεί που και που αλλά αυτα έχει η ζωή....έχω πιο σημαντικά πραγματα να ασχοληθώ απο την γρίπη....(αυτό μου θυμίζει ελληνική ταινία: Γεωργίτσης, Έξαρχος και Κοντού...Έξαρχος= Ο Γρίπης :P)...

Έναν τέτοιον Γρίπη έχω στη ζωή μου....Έχω την αίσθηση ότι δεν θα φύγει ποτέ....Είναι φυσιολογικό;...Παίζει στην αγορά ή είναι δική μου η πατέντα της ανοχής;....Δεν ξέρω γιατί...Μακάρι να ήξερα...τουλάχιστον θα ήταν όλο εκλογικευμένο...Αλλά να...τα είπαμε...Η λογική και εγώ έχουμε μαλώσει και δεν ξέρω πότε θα τα ξαναπούμε...

Ακατάλληλη η ώρα...

Μάλλον κάπου σ' έχω ξαναδεί
κάτι μου θυμίζει αυτό το βλέμμα
μια αγάπη τόσο δυνατή, πάνω κι από 'μένα
μάλλον κάπου σ' έχω ξαναδεί

Κοίτα πως τα φέρνει ο καιρός
για θυμήσου χρόνο μου ζητούσες
τώρα εύχεσαι το χρόνο αυτό
πίσω να γυρνούσες
κοίτα πως τα φέρνει ο καιρός

Τέλειωσαν όλα,τi ψάχνεις τώρα
εσύ τη διάλεξες αυτήν την ανηφόρα
Τέλειωσαν όλα,ξέσπασε μπόρα
ήρθες μα είναι ακατάλληλη η ώρα

Η καρδιά μου πέρασε πολλά
ούτε μια στιγμή δε μετανιώνω
μα θυμήθηκες λιγάκι αργά
πως για σένα μόνο
η καρδιά μου πέρασε πολλά

Τέλειωσαν όλα,τι ψάχνεις τώρα
εσύ τη διάλεξες αυτήν την ανηφόρα
τέλειωσαν όλα,ξέσπασε μπόρα
ήρθες μα είναι ακατάλληλη η ώρα

Τέλειωσαν όλα,τι ψάχνεις τώρα
εσύ τη διάλεξες αυτήν την ανηφόρα.
Τέλειωσαν όλα,ξέσπασε μπόρα
ήρθες μα είναι ακατάλληλη η ώρα
ήρθες μα είναι ακατάλληλη η ώρα

Λατρεύω τις Δευτέρες...

Όμορφα....:D

Τις Κυριακές...

Τις Κυριακές, μου λείπεις θέε μου πιο πολύ... κτλ. κτλ. δεν λέει το τραγουδάκι;...

Μισούσα από μικρή τις Κυριακές...Κυριακή πρωϊ η αρχή του τέλους, Κυριακή απόγευμα η έναρξη μιας καινούργιας εβδομάδας...Μια ανεξήγητη μελαγχολία την Κυριακή το απόγευμα...Ενώ καθημερινά δουλεύω όλη μέρα, την Κυριακή κάθομαι...Έχω εθιστεί τόσο πολύ στη δουλειά που δεν αντέχω να κάθομαι;;;....Βαριέμαι πολύ και θέλω να πέσω για ύπνο και να έρθει πιο νωρίς η Δευτέρα, να ξεμπερδεύουμε με την Κυριακή με λίγα λόγια...

Και έρχεται και το δικό σου θέμα και συμπληρώνει τη μιζέρια της Κυριακής...Δουλεύεις κι εσύ πολύ, ακόμη και την Κυριακή...Και είναι δύσκολο να σε δω...Πιο πιθανο να σε δω τις καθημερινές παρά την Κυριακή...Κι όμως τότε μου λείπεις πιο πολύ...

Πρέπει να βρω τρόπο να γεμίζω τις Κυριακές μου...Ή μήπως είναι άδειες επειδή δεν υπάρχεις εσύ;...

Art - The long road...

Την καλλιτεχνία την είχα στο αίμα μου... Απο μικρή με κυνηγούσε...Κάθε τι χειρονακτικό επίσης..Πιάνει το χεράκι μου, που λένε... Ταλαντευόμουν όμως...Τι να ακολουθήσω;....Έπρεπε να γίνω κάτι σε γιατρός, δικηγόρος, αρχιτέκτονας, καθηγητής κτλ κτλ...Εγώ ήθελα κάτι σε χορεύτρια, τραγουδίστρια, ηθοποιός ή κάτι του καλλιτεχνικού τέλοσπάντων...Πέρασα το στάδιο της αρχιτεκτόνικής και της χορεύτριας τελικα...Τίποτα απο τα 2 δεν μου έκατσε...Αρχιτεκτονική (μπλιαχ!)...

Φαινόταν απο μόνο του ομως τι μου πάει, από μικρή...καλλιτεχνικό και χειρονακτικό μαζί...Και έφτασα στα 25 για να το ακολουθήσω...αφού έγινα μεταφραστρια και απο μεταφραστρια έγινα καθηγήτρια αγγλικών, αποφάσισα ότι έπρεπε να κόψω τις μούφες προς τον εαυτό μου και να πάρω δραστικά μέτρα...Και γράφτηκα σε σχολή μακιγιάζ...

Ναι,ναι....μακιγιάζ...θα μου πεις "σιγά τη σχολή και το κατόρθωμα κοπελιά!"....Το κατόρθωμα για μένα είναι ότι κάνω αυτό που γουστάρω, το κάνω καλά και θέλω να το κάνω συνεχώς, να το εξελίσσω και να γίνω η καλύτερη...Σημασία δεν έχει τι κάνεις...απλά πως το κάνεις...Να μην περιορίζεσαι...

(κάποια από τα εργαλεία)

Για μένα είναι αρχή...τώρα τελειώνω...αλλά είμαι παθιασμένη... νιώθω σαν να έχω επιταχύνει και προχωράω προς κάτι καλό...τίποτα δεν μπορεί να με σταματήσει....κάποιοι προσπάθησαν, κανείς δεν το κατάφερε...και ούτε πρόκειται, γιατί έφταναν 2 άτομα για να μου δώσουν ώθηση και να μην με σταματάει τπτ...ο εαυτός μου και ο μέντορας μου....

Θεωρώ τον εαυτό μου καλλιτέχνη, και πολλές φορές αμφιβάλλω τόσο πολύ για μένα που χαίρομαι...επιβεβαιώνει το ότι όντως είμαι... Έχω ένα μόνιμο άγχος, μια μόνιμη ανησυχία και ψάχνομαι....Τέλειο συναίσθημα!

Αρκεί να πω ότι όταν δεν είμαι καλά μου αρκεί μια βόλτα μέσα στα MAC για να ξεχάσω και το σοβαρότερο πρόβλημα μου (μακάρι να δούλευαν επί 24ώρου βάσεως...)...Νομίζω πολλές φορές ότι ο κλιματισμός που έχουν πάνω από την πόρτα πετάει και νεραιδόσκονη και με μαγεύει με το που μπαίνω...μπαίνω σε έναν κόσμο σαν υπνωτισμένη, τα βλέπω όλα και δεν μιλάω, φτιάχνω εικόνες στο μυαλό μου, συνδυασμους, θέλω να τα αγοράσω όλα και να τα χρησιμοποιήσω αμέσως...Να μαζέψω 40-50 άτομα απο τον δρόμο και να κάτσω να τους μεταμορφώσω σιγά σιγά...Αν είμαι τρελή;...Φυσικά, αλλιώς τι καλλιτέχνης θα ήμουν αν δεν είχα και την δόση μου;)...

Πάντα μου άρεσε να ομορφαίνω τον κόσμο...να τον κάνω να χαμογελά για να ομορφαίνει αλλα και να τον ομορφαίνω στην κυριολεχία... Πάντα μου άρεσε να δημιουργώ και να βάζω την φαντασία μου στο κάθε τι που κάνω...

Το ταξίδι έχει ξεκινήσει και ανυπομονώ να ζήσω την διαδρομη....Ελπιζω για τον καλύτερο προορισμό, μα αυτό δεν με απασχολεί προς το παρόν....Αυτό που θέλω είναι να κάνω πολλές στάσεις, να γνωρίσω πολλά και να δημιουργήσω ακόμη περισσότερα...

(Αποχρώσεις...)

(Promo αφίσα στα MAC και bodypainting)

Bittersweet

Προσπαθώ είπα....να κάνω το σωστό;...Ναι...προσπαθώ..αλλά πάντα κερδίζει η παρόρμηση...Πάντα υπήρξα ειλικρινής με τον εαυτό μου και αυτό το επιβεβαιώνει..Και μου αρέσει...Το σωστό θεωρώ πως είναι βαρετό και εγώ ως γνωστόν βαριέμαι εύκολα...
Και πάλι εδώ δίνοντας ευκαιρίες...προσπαθώντας να ζήσω κάτι παραπάνω...δεν μετανιώνω για τίποτα...Απλά δοκιμάζω γεύσεις...πικρές και γλυκές... Είναι μέσα στο πρόγραμμα...Και περιμένω, την κατάληξη...Έχω πείσμα...Ακολουθώ το ένστικτο...
Και το ένστικτο με έφερε εδώ...Να είμαι κ πάλι μαζί σου και να δοκιμάζω γεύσεις...τουλαχιστον θα τις δοκιμάζω μαζί σου...όμορφα... Και βλέπουμε...δείχνεις ότι το θες κι εσύ...ελπίζω...Κυριακή βράδυ..Ελπίζω...

K.

Προσπαθώ πολύ...Ζω κανονικά... Κάνω τις καθημερινές μου δουλειές, συναντώ όλους τους γνωστούς ανθώπους στη ζωή μου, δουλεύω, εκπληρώνω τις υποχρεώσεις μου και η ρουτίνα προχωρά..Αληθινα προσπαθώ...Να μην σε σκεφτομαι καθόλου....Εγώ το διάλεξα....Εσύ όμως συμφωνείς.... Θέλω να είναι αλλιώς...Να μην προσπαθώ άλλο...Να σε έχω εδώ...Ή να μην σε γνώριζα....Απλά περιμένω να περάσουν οι μήνες...Να ξεθωριάσει....
Πόσο ψυχοφθόρα διαδικασία....Κι όμως πάλι προσπαθώ...Κάνω το σωστό... Όπως τόσες φορές....Και τι κατάλαβα;...Τίποτα...Δεν ξερω.....Έχω να θυμάμαι όμως...Πράγματα, μυρωδιές και εικόνες, κινήσεις, χαμόγελα, χροιά, συναισθήματα, ονειροπώληση, εμπειρίες που μου είχαν λείψει και μου τις έδωσες...και τις θέλω πίσω...Και διάλεξα να μην...Βγάζεις άκρη;...ούτε εγω....Πάντα τα εύκολα τα κάνουμε δύσκολα...Μου λείπεις....Να σου πω να γυρίσεις; δεν έχει νόημα....Αυτή τη φορά τα θέλω όλα...Τίποτα μέτριο...τίποτα μισό...τίποτα αιωρούμενο...Περιμένω...Θα περιμένω...δεν ξεθωριάζεις εύκολα και μου αρέσει αλλά πονάει....Και πάλι δεν βγαίνει άκρη...Ένα κουβάρι τα συναισθήματα μου....και προσπαθω να το ξετυλίξω και να ηρεμήσω...Δεν θέλω τίποτα άλλο....Δεν θέλω άλλο πια...Θέλω εσένα...Να σε ζήσω...Μου λείπεις...Τα όρια κάποτε τελειώνουν και εγώ έφτασα εκεί...Τίποτα άλλο....