Βρε μήπως;......Τσουπ-Τσουπ!

Και εκεί που κάθομαι στον καναπέ μου και βλέπω την αγαπημένη μου σειρά...σκέφτομαι εσένα...
Εσένα και τα biiiip σαξόφωνα που πλέον ακούγονται στο μυαλό μου λες και υπάρχει μονίμως συνδεδεμένο ένα iPod....
Δεν σε σκέφτομαι με λύπη, δεν σε σκέφτομαι απελπισμένα...σε σκέφτομαι όμορφα...Είσαι κάτι όμορφο στη ζωή μου, ακόμη κι αν ουσιαστικά δεν είσαι μέσα σ'αυτή...

Και εκεί που σκέφτομαι όοολα αυτά...και πάω πάλι να βυθιστώ στις ίδιες και ίδιες σκέψεις....

Τσουπ...μες το μυαλό μου και η καινούργια μου φίλη....Τρελή τελείως αλλά αυτό είναι που μετράει....:P.......Με βοήθησε χωρίς να έχει πάρει τίποτα...Αμφιβάλλω αν περιμένει και κάτι....Φοβερό;;;;!!Σπάνιο....Μακάρι να είναι έτσι...

Τσουπ....εκείνος ο μακρυνός μου φιλος που με κάνει τοοοοόσο και γελάω...Και μου λείπειιιιιι....και έχω ενα όνειρο να τον κάνω συγκάτοικο και να υιοθετήσουμε ένα σκυλί και να ρεμπελιάζουμε και να συζητάμε για όλα όσα δεν προλαβαίνουμε λόγω απόστασης.....Δύο ουσιαστικές μέρες μαζί που θυμόμαστε και γελάμε...αχ να είχαμε και ενα προφιτερόλ απο τον Τάσο στο Πανόραμα!!! Χαχαχχαχα!!!!


Τσουπ...Η δεύτερη τρελη φιλεναδα μου (και απόδειξη της τρέλας της ότι παντρεύεται μέσα στον επόμενο χρόνο, αντε και μάνα βρε!!!! χαχαχ:P)....Που δείχνει κάθε φορά την αγάπη της με τρόπο πολύ τρυφερό και με μεγάλη υπομονη...Γιατί οι δύο μας έχουμε ουσία!(είδες που μπορείς να γίνεις καλή μανούλα;).....

Τσουπ...Η σαλονικιά μου...Που μπορεί να κάνω μέεεερες, τι μέρες;...μήηηνες να την πάρω τηλ, και εκείνη εκεί...Να μου γκρινιάζει και να μου τη λέει για τις επιλογές μου...Και να γελάμε με όοοολα τα κουλα που μας τυχαίνουν...

Τσουπ...η δασκαλίτσα μου, θεά, κουκλάρα, γυναικάρα....Ένας άνθρωπος που πιστέυει σε μένα...Να πιστεύουν σε σένα και να σου δίνουν την απαραίτητη ώθηση για να γίνεις καλύτερος...Να θέλουν κάτι καλό για σένα...επίσης σπάνιο...ετσι;....

Έχω και γαμώ τους ανθρώπους γύρω μου, γαμώ την αγάπη, πολλές φορές μπορεί να περιμένω περισσότερα απ'όσα μπορει να δώσει ο καθένας.... Μα αυτοί που αξίζουν μένουν εδώ...
Εχω διαλέξει και γαμώ τα επαγγέλματα, κάνω αυτό που αγαπώ και περιμένω να κάνω κι άλλα....
Το μόνο που λείπει είσαι εσύ...Τι να κάνουμε;...Δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα σε αυτή τη ζωη...σωστα;....

Κι αν καμμιά φορά(σχεδόν πάντα:P) με παιρνει απο κάτω και τα κείμενα είναι μαυρα κι άραχνα....Ε του π*****....Δίδυμος χωρίς κυκλοθυμία ύπαρχει;;;;

Χριστίνα, Αντρέα, Αλεξάνδρα, Σοφία, Ξένια... :******.......Ακούτε τα απίστευτα απο μένα κι όμως είστε ακόμη εκεί!!!!Μιλάμε για πολύ κουράγιο!!

Με κρατάνε χαρούμενη και προσγειωμένη...χαίρονται με τη χαρά μου και με τη λύπη μου..


Τελικά είμαι πολύ τυχερή ε;....Ε, λοιπόν αφήστε με να γκρινιάζω που και που....Αφού έτσι μ'αγαπάτε, αλλιώς θα ήμουν βαρετή!!!!Νιαα! ;)

To be honest....who can handle honesty???.....

Κάποτε είχα ακούσει πως στα δεξιά κάθε ανθρώπου υπάρχει ο φύλακας άγγελος...Ψηλός και φωτεινός....που σου λέει το σωστό...σου μιλάει, σε καθοδηγεί..λένε πως αν του ζητήσεις κάτι θα σου το κάνει (αυτό το τελευταίο, μεταξύ μας, δεν πρέπει να ισχύει:P)...Σου λέει να μην προδώσεις τις αρχές σου και να μείνεις ακλόνητος στα πιστέυω σου....Αντίστοιχα φαντάζομαι θα υπάρχει και στην αριστερή πλευρά, ένας σκοτεινός φύλακας, που δεν ξέρω τι μούρη κουβαλάει, αλλά φαντάζομαι θα προσπαθεί να σου κλονίσει όχι μόνο τα πιστεύω σου αλλά και ολόκληρο το σύμπαν σου...

Με τι γνώμονα προχωράμε; Να είμαστε καλά εμείς, οι γύρω μας ή να είμαστε καλά εμείς έτσι ώστε να είναι και οι γυρω μας; Και αν αυτά τα δύο δεν συμβαδίζουν;....Μήπως έχουμε λάθος ανθρώπους γύρω μας;......

Προσπαθείς να μιλήσεις, να εξηγήσεις, να δώσεις, να ζήσεις....Ποιός το αντέχει;...Ποιός αντέχει να καταλάβει, ποιός αντέχει να ακούσει, να πάρει, να νιώσει;...
Κανείς...και ολοι έχουν την απαίτηση να καταλάβεις, να νιώσεις, να δώσεις...Αν δεν το κάνεις φεύγουν...Κανείς δεν πιέζεται, κανείς δεν περιμένει, κανείς δεν εξηγεί, και κανείς δεν δίνει...Ποιός είναι λάθος και ποιός σωστός;....

Πως ζητάς να είμαι "πολύ","διαφορετικός","σπάνιος" αν δεν μπορείς να το χειριστείς..
Πως μου ζητάς να τα θέλω όλα, αν δεν μπορείς να τα δώσεις; να επικροτείς τον πλούτο της ψυχής μου αν είναι πολύ για σένα;....
-Μήπως να γίνω παρτάκιας;
-Μήπως να κοιτάζω την πάρτη μου;
-Μήπως να σε δω που έχεις πρόβλημα και να γυρίσω τη μούρη απο την άλλη γιατι αϊ σιχτιρ εχω κ εγώ τα δικά μου προβλήματα;...Γιατί επιτέλους με έχεις κουράσει εσύ και η δειλία σου;...
Και όλα αυτά για να διευκολύνω και πάλι εσένα..που δεν αντέχεις στα δύσκολα και ιδιαίτερα...
Μήπως τελικά εσύ δεν ξέρεις τι θέλεις;....

"Είσαι πολύ για να χωρέσεις στο μυαλό τους...", "είσαι ιδιαίτερος, μην προσπαθείς να γίνεις κοινός σαν τους άλλους"....κ προχωράς μόνος σου....και κάποια στιγμή πάυεις να ελπίζεις για το ιδιαίτερο, διαφορετικό....κ πως προχωράς χωρίς ελπίδα;...
Και πάλι πιέζεσαι να την βρεις μέσα σου.....Μια ζωή πιέζεσαι να διατηρήσεις εσένα και την αλήθεια σου....Αμφισβητείς την κρίση σου....και τελικά μένεις εσύ και οι αναλύσεις σου....

Το θέμα είναι ένα...αν πας με το ρεύμα, είσαι παρτάκιας και δεν αρέσεις, δεν βολέυεις...
Αν είσαι διαφορετικός δεν μπορούν να το χειριστούν...
Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα...
Τι διαλέγεις...;

Να είσαι ο εαυτός σου...και όποιος το αντέχει , και μέσα στους υπόλοιπους και εσυ ο ίδιος..λέω εγώ...

Εσύ; Τι λες;..
;)

Είναι οι στιγμές...

Φεύγω - Stereo Mike

(Πολύ καλή διασκευή...)

http://www.youtube.com/watch?v=esKFbjsXdJ0

Κάποτε έχτιζα ένα όνειρο τη μέρα, τώρα η στράτα μου δεν πάει παραπέρα, φεύγω, τώρα φεύγω.
Κι όλο μεμιάς, ο ρυθμός της γης γίνεται ίλιγγος, ο χρόνος εξαφανίζεται, η στιγμή στροβιλίζεται, γίνεται αιωνιότητα&Μανιφέστο&Φύγαμε&
Είναι οι στιγμές που βρίσκω δύναμη να σβήσω το παρελθόν μου κι απ' το τίποτα να αρχίσω, που το μηδέν φαντάζει λύτρωση και πίσω δεν γυρίζω, το παρελθόν αγγίζω, έτοιμος να ζήσω.
Κάθε στιγμή με σκέτο μέλλον ζωγραφίζω, με θαρραλέες πινελιές λευκό το χρωματίζω, μαύρες αιρέσεις μες στο χρόνο αφορίζω, στο δόγμα του καιρού ενάντια θα αποφασίσω.
Εγώ για μένα καταργώ τα φρένα, φεύγω για τα ξένα, με δυο λούπες, ένα σάπερ, μια βαλίτσα και τη πένα, χωρίς εσένα, χωρίς κανέναν, μόνο ένα σκοπό, να μην έχω δεδομένα και σύνορα, αναμνήσεις, ερινύες, ένας σάτυρος νομάς που τον στοιχειώνουν νύχτες κρύες.
Είναι το τίμημα και πάντα θα παλεύω, θα οδεύω προς το φως, ελεύθερος θα ταξιδεύω, τώρα φεύγω
Φεύγω, φεύγω και παίρνω τη καρδιά μου και ένα τραγούδι συντροφιά μου, φεύγω

Είναι το κίνημα και πάντα θα παλεύω, τώρα φεύγω
Φεύγω και αφήνω πίσω μου συντρίμμια, αρρωστημένους και αγρίμια, φεύγω, τώρα φεύγω
Δεν ελπίζω τίποτα, δεν φοβάμαι τίποτα, είμαι ελεύθερος.
Τώρα τους κύκλους της συνήθειας πρέπει να σπάσω, είναι δεσμά παλιά και πιέζομαι να ξεχάσω ό, τι με βάφτισε οπαδό του χτες κι ας χάσω, ας χαθώ για να χορτάσω την πορεία όπου κι ας φτάσω.
Είναι η ρουτίνα και η αδράνεια εχθροί μου, είναι το βλέμμα που δειλιάζει φυλακή μου, είναι το θράσος στη παράδοση αρχή μου, είναι ότι μετάνιωσα που δεν δοκίμασα, ήττα, πληγή, διδαχή στη ψυχή μου.
Μα είναι κι η γνώση πως με μια απόφασή μου, ξημερώνει η πρώτη μέρα της υπόλοιπης ζωής μου, που ελπίδα τρέφει την κάθε επιλογή μου και αγναντεύω τον πλανήτη σαν να είναι όλη η γη δική μου.
Είναι η στιγμή μου, στα χέρια μου την έχω, η μόνη ανάμνηση που θέλω για να αντέχω.
Τώρα στο άπειρο, στο σύμπαν πια πιστεύω, τη συνείδηση γιατρεύω, απ΄ το λαβύρινθο του χρόνου τώρα φεύγω
Φεύγω, φεύγω και παίρνω τη καρδιά μου και ένα τραγούδι συντροφιά μου, φεύγω
Είναι το κίνημα και πάντα θα παλεύω, τώρα φεύγω
Φεύγω και αφήνω πίσω μου συντρίμμια, αρρωστημένους και αγρίμια, φεύγω
Φεύγω, θα οδεύω, προς το φως θα ταξιδεύω, τώρα φεύγω
Είναι το κίνημα και πάντα θα παλεύω, τώρα φεύγω....

( )

Κοιτάς το κενό....θες να γράψεις δυο λέξεις να αδειάσεις....και εκεί που νομίζεις οτι το'χεις....Κενο....
Σου φαίνεται μάταιο το οτιδήποτε....

Τι να γράψεις; Θα αλλάξει κάτι; Θα αδειάσεις; Εχουν προλάβει άλλοι και σε έχουν αδειάσει προ πολλού....Δεν υπάρχουν ούτε συναισθήματα να περιγράψεις, ούτε πόνος,ούτε χαρά, ούτε θυμός....Υπάρχει ένα κενό....ένα κενό στο είναι σου.....Δεν έχεις να εκφράσεις κάτι....Είσαι κενός...Είσαι άδειος....Και υπάρχει ένα μικροσκοπικό "κρίμα" που μικραίνει ακόμη περισσότερο με τον καιρό....Κρίμα γιατί; Κρίμα για ποιόν;....Και λοιπόν;....Αλλάζει κάτι;...

Τίποτα...όπως το τίποτα που νιώθεις...τίποτα νιώθεις....ούτε κρύο ούτε ζέστη....

Τι γίνεται όταν έρχεται το τίποτα;....Χάνεται το χρώμα...και μετά;....Επιστρέφεις ποτέ;....Ή παραμένεις κυνικός, κενός, επιφανειακός....Σίγουρα πρέπει να ειναι σαν ίωση έτσι;...Σε λιγες μέρες επιστρέφουν πάλι όλα...ή οχι;.....Θα δείξει....Θέλω να επιστρέψουν όλα;.....Θα δείξει....

Τι καταστάσεις να περιγράψεις και τι να διηγηθείς;;; Ε Cruci;(Ομάδα Κρούσης....)Τα έχεις πει όλα, τα έχεις νιώσει όλα.....Ποιος εκεί έξω θα σε αναβαθμίσει, ποιος θα σε κανει να νιώσεις κάτι παραπάνω;.....Ποιος θα έχει να πει κάτι καινούργιο;.....Dare ya...!

"The Notebook"

Κάτι σαν αυτό....Σκέψεις, γεγονότα, προβληματισμοί....Το notebook όμως που με κάνει να γράψω αυτό το post είναι κάτι διαφορετικό....
Πόσο γεμάτη και ολοκληρωμένη μπορεί να θεωρήσει κανείς τη ζωή του και με ποια κριτήρια θα το κρίνει αυτό αφου θα έχουν περάσει χρόνια;....Με την επαγγελματική αποκατάσταση; Με την κοινωνική υπόσταση; Με το κύρος που θα έχει αποκτήσει κατά τη διάρκεια των χρόνων;Με το ποσό των χρημάτων που θα έχει βγάλει; Ψηφίζω το εξής: Με τα συναισθήματα που θα έχει νιώσει, δημιουργήσει στους άλλους και έχουν γεμίσει κάθε λεπτό της ζωής του.
Ο κόσμος έχει γεμίσει μουντούς ανθρώπους...Χαμογελαστούς μεν, με τα νεύρα στην τσίτα, συνεχώς με κέφι για διασκέδαση κτλ. αλλά στην ουσία γκρίζους,θαμπούς....Κλειστούς....Φοβισμένους.

Πόσοι φοβούνται να ρισκάρουν, να ζήσουν τη στιγμή, να δώσουν όσα πιο πολλά μπορούν;...Προσωπικά πάντα με φόβιζαν οι άνθρωποι που δεν φωτίζει η ψυχή τους, που δεν αφήνονται, που δεν δίνουν, που κρίνουν με απόλυτες απόψεις χωρίς να έχουν ουσιαστική άποψη για τίποτα.Γιατί μόνο έτσι γεμίζουν το άδειο της ψυχης, μόνο έτσι νιώθουν οτι ζουν...μέσω αυτών που κρίνουν...Φοβάμαι είπα;Μάλλον σιχαίνομαι καλυτερα....Είναι άνθρωποι που πάντα θα έχουν το ανικανοποίητο....Πάντα με απωθημένα και μισές ζωές....Ζωή χωρίς συναίσθημα και πάθος είναι σαν ουρανός χωρίς άστρα...ανούσιος, χαώδης και χωρίς λάμψη....

Μια καινούργια εμπειρία, σχέση είναι σαν μια καινούργια επαγγελματική ευκαιρία...Σε φοβίζει λίγο στην αρχή..το άγνωστο..η πρόκληση...Αλλά όσοι ξέρουν να τολμούν προχωρούν...δοκιμάζουν...και αν δεν τους κάνει η θέση, δηλώνουν παραίτηση και προχωρούν παραπέρα και ξανα από την αρχη...Το να δηλώνεις ότι είσαι ερωτευμενος είναι σαν να κάνεις αίτηση για νέα δουλειά...Και ανυπομονείς για το τηλέφωνο που θα χτυπήσει και θα σου πουν ότι σε έχουν προσλάβει....Έχεις άγχος και ενθουσιασμό μαζι...Ξέρεις ότι θα δώσεις τον καλύτερο εαυτο σου, θα δουλεψεις σκληρα γι'αυτη τη θέση, και θα προσπαθήσεις να αναβαθμίσεις το εργασιακό σου περιβαλλον, να φέρεις νέες ιδέες και ενθουσιασμό στον τομέα σου, θα προσπαθήσεις να τα δώσεις όλα....Και μόνο έτσι θα κρατήσεις την θέση σου για χρόνια, θα την αξίζεις, θα είναι ευχαριστημένος ο εργοδότης σου και το προϊόν που θα παράγεται θα έχει επιτυχία για πολύ καιρο...

Αν όμως ανήκεις στους θαμπούς, δειλούς, φοβισμένους, δεν κάνεις ποτέ αίτηση για νέα δουλειά, παραμένεις στην παλιά, μουντή, μέτρια δουλειά σου, που σου προσφέρει την ασφάλεια σου, αλλα παραγωγικότητα μηδέν, κάμμια τάση για αναβάθμιση, τίποτα καινούργιο να μάθεις, βαριεσαι συνεχώς και το μόνο που σου μένει να κάνεις είναι να κρίνεις όλους τους υπόλοιπους που πάνε απο δουλεια σε δουλεια "και μα επιτέλους, δεν θα αποφασίσουν ποτέ το τι θα κάνουν στη ζωή τους;!".....

Κάτσε λοιπόν εσύ μίζερε άνθρωπε με τη δειλία σου και με τη λογική σου, στην μετριότητα σου και άσε τους υπόλοιπους με το πάθος τους να ρισκάρουν και να κερδίζουν ότι καλύτερο έχει να τους προσφέρει η ζωή, αλλά και ότι χειρότερο. Δηλαδή τα πάντα!Να κερδιζουν δουλειές, αλλά και να τις χάνουν, και στις 2 περιπτώσεις όμως να εργάζονται σε όλα με πάθος και να μετράει γι'αυτους η εργασία και η εμπειρίες που αποκομίζουν, και όχι τόσο το αποτέλεσμα....Να κερδίζουν φίλους, αλλά και να χάνουν με το ίδιο έντονα συναισθήματα, αλλα να τους νοιάζει να γίνονται καλύτεροι μέσα απο αυτες τις αλλαγές και όχι να μετράνε φίλους που στην ουσία δεν υπάρχουν, μόνο και μόνο για να ζουν στην ασφάλεια του αριθμού τους. Να κάνουν σχέσεις και να τις χαλάνε με το ίδιο έντονα δάκρυα χαράς ή λύπης, με το ίδιο πάθος στην αγάπη και στο μίσος, να ζουν τις στιγμές και όχι να μένουν με κάποιον απλα γιατί έτσι πρέπει ή να μένουν μόνοι γιατί φοβούντε....Να ζουν τη ζωή τους τόσο έντονα και παθιασμένα, που να συγκινούνται, να δακρύζουν, να γελάνε, να ξεκαρδίζονται, να αναλύουν, να μιλούν και να αντιμιλούν και να επικοινωνούν ουσιαστικά...Να δίνουν και να κερδιζουν απο αυτό, ακόμη και αν δεν παίρνουν τα ίδια...Γιατί αυτό που θα αξίζει θα είναι το πάθος που έχεις να δώσεις και το συναίσθημα που θα σε ωθει να το κάνεις...Γιατί για να σε ωθήσει στο να δώσεις πρέπει να είναι πολύ δυνατό...να σε παρασύρει...και εσύ πολύ μάγκας που το άφησες να σε πάρει μαζί του και ας μην οδηγήσει πουθενα...Θα έχεις κάνει μια διαδρομή διαφορετική απο τις άλλες...κι αυτό ειναι που μετράει....

Χαίρομαι που είμαι πληθωρική στα συναισθήματα μου...Όλα μου είναι "πολύ". Και μετά απο χρόνια είμαι πολύ ευτυχισμένη που νιώθω κάτι πολύ, που με κάνει να ονειρεύομαι πολύ, να κλαίω πολύ, να σκέφτομαι πολύ και να το θέλω στη ζωή μου ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ!....Το πιο πιθανό είναι να μην το αποκτήσω ποτέ...ειμαι πολύ γεμάτη όμως που υπάρχει στη ζωη μου και το ζω πολύ...Και κάτσε εσύ μίζερε άνθρωπε στο μέτριο σου, στα απωθημένα σου και στα πικρά, απόλυτα και προσβλητικά λόγια προς τους άλλους γιατί απο την πικρία σου ζηλευεις την ζωή που δεν έζησες και δεν έχεις τα κότσια να την ζήσεις ποτε...

"How to..."----> Google it !

Έχεις γνωρίσει έναν τύπο.Πάει καλά. Κάπου στην πορεία γίνεται ένα λάθος γιατί μπλέκονται τρίτοι. Χαλάει. Θες να κάνεις νέα αρχή. Σαν να γνωρίζεστε από εκείνη την στιγμή που θα ξαναβρεθείτε. Τι σκηνικό μπορεί να παίξει για να μπορέσεις να ξεκινήσεις πάλι με το "Γειά σου! Το όνομα σου;"....Και μην ακούτε τις μ*****ες του τύπου "¨Αν ραγίζει το γυαλί, δεν ξανακολλάει"...Επιστρατεύστε φίλους μπας και βρούμε καμμιά ιδέα...!

Θέλω να γυρίσω στα παλιά....

Είτε στα χειμωνιάτικα απογεύματα με τον μπαμπά μου να στήνουμε το τρενάκι μου σε όλο το πάτωμα του δωματίου μου, είτε στα καλοκαιρινά απογεύματα στους δρόμους της Kαλαμαριάς να παίζω Μήλα, Χώρες και Κρυφτό.....

Τι κάνεις όταν πρέπει να διαλέξεις στη ζωή σου;....Όλη η ζωή είναι σταυροδρόμια και διχάλες που πρέπει να διαλέγεις δρόμους και πλευρές...

Μεγαλώνεις με όνειρα, δικά σου και των άλλων...όλη σου την παιδική ηλικία και την εφηβία τρέχεις για να τα φτάσεις...το μυαλό σου σε αυτά, στους στόχους σου που δεν πρέπει να παρεκλίνεις....Άλλοι τα φτάνουν πιο νωρίς, άλλοι αργότερα....

Και όταν τα φτάσεις;...είναι αυτό που θες;......Τρως ήττα όταν τελικά φτάνεις εκεί που θες και ανακαλύπτεις ότι δεν είναι και τόσο αυτό που θες, ότι δεν θα σε αφήσουν να το ζήσεις όπως θες και πως όσο και να μην θες να το παραδεχτεις ήσουν πολύ πιο ήρεμος όταν απλά ονειρευόσουν και δεν είχες δει τι παίζει......
Και τελικά τι θες;...ήρεμη ζωή ή μια μεγάλη καριέρα;....

Υπάρχουν στιγμές που σκέφτομαι πως ξέρω τι θέλω, άλλες που σκέφτομαι πως προσπαθησα πολύ να πραγματοποιήσω αυτά που ζητούσα πάντα, άλλες που σκέφτομαι την αντίδραση των άλλων ("δεν ξέρεις τι θες", "τόσο καιρό άλλα έλεγες και τώρα άλλα κάνεις" και άλλα κλισε του έιδους), και άλλες στιγμές που δεν με ενδιαφέρουν τα λόγια των άλλων...διχασμένη μέσα μου και άντε να βγάλω άκρη....

Και τι σε βοηθά να πάρεις σωστή απόφαση;....Τα όνειρα σου τελικά δεν συμβαδίζουν με την προσωπικότητα σου, γιατί αλλιώς τα φαντάζεσαι και αλλιώς είναι...Η ζωή που σου φαινόταν λίγη και χωρίς ενδιαφέρον, τωρα δείχνει μια ήρεμη ζωή με ελεύθερο χρόνο για τον εαυτό σου και τους γύρω σου...Μια ζωή που θα την ζεις και όχι μια ζωή που θα δουλεύεις....

Τελικά αν διαλέξεις την ηρεμία σου είσαι και δειλός; τεμπέλης; αναποφάσιστος;........ή απλα ξέρεις να διαλέγεις στην κάθε στιγμή της ζωής σου αυτό που θες;....ή όπως διεκδίκησες παλιότερα τα όνειρα σου, τώρα διεκδικείς την ηρεμία σου;....

Salto mortale u say...

Salto mortale και βλέπεις τη γη να πλησιάζει απειλητικά....και εκεί που λες ότι τώρα θα φάω τα μούτρα μου, να σου η Marioland....Και αρχίζεις και πηδάς από συννεφο σε σύννεφο....και να τα αστεράκια να ξεπηδούν και να σου δίνουν φλουριά....(Ναι Αντρέα, είσαι μεγάλη επιρροή:P)....Και δεν πέφτεις, συνεχίζεις και συνεχίζεις και ανεβαίνεις πιο ψηλά...Και Crucilla μου, να γράψω κάτι από την ψυχή μου...Η ψυχή μου όμως προς το παρόν δουλεύει...δεν ρητορεύει....Κουράζεται ή χαίρεται....Όλα είναι στο πρόγραμμα τελικά....Το salto δεν ξέρεις αν θα σου βγει σε καλό, μπορεί να πιάσεις πάτο, αλλά εγώ αντίθετα πιστεύω ότι ο πάτος είναι γι'αυτούς που δεν ξέρουν να παίζουν το παιχνίδι, και εγώ ξέρω να παίζω σωστά....
Έφτασα εκεί που δεν περίμενα, πολύς δρόμος ακόμη αλλά, μέσα σε λίγο διάστημα παραιτήθηκα, βρηκα ξανά δουλειά, ξεκίνησα καινούργια πράγματα, δουλεύω στον τομέα που ήλπιζα και συνεχώς και ανεβαίνω, καταξιωμένοι εκτιμούν τη δουλειά μου και συνεχίζω...
Υπάρχουν και οι αναταράξεις στο ταξίδι...Αλλά κι αυτές είναι πολύ σημαντικές....χωρίς αυτές οι επιτυχία δεν έχει γλύκα και εγώ τελευταία επέτρεψα στον εαυτό μου να γλυκαθεί...όλα είναι στο παιχνίδι είπαμε...
Κι αν κάτι μπορεί να λείπει, μη γελιέστε...είναι εκεί...το βλέπω, το θέλω και ίσως το αποκτήσω, ίσως όχι...το σίγουρο είναι πως η διαύγεια ψυχής οδηγεί στο καθαρό βλέμμα και στην σωστή κρίση, ξέρω που βρίσκομαι και τι θέλω...έχω περισσότερη υπομονή και επιμονή....και αν δεν τα καταφέρω θα ξέρω ότι τουλάχιστον προσπάθησα και σίγουρα για κάτι που αξίζει..:)Ποιος έχει τα κότσια να το δει, να το διεκδικήσει, να το κερδίσει ή στην χειρότερη να χάσει με αξιοπρέπεια και να το χαίρεται???

Πολύ δουλειά, πολύς δρόμος, πολύ κούραση, όλα πολλά....Και δεν βαριέμαι ούτε στιγμή...Βλέπω κι άλλα συννεφάκια και φλουράκια και πάω να τα πιάσω;)....

Coehlo

"Το σύμπαν μας βοηθά πάντα να πολεμήσουμε για τα όνειρα μας, όσο βλακώδη κι αν φαίνονται. Γιατί είναι τα όνειρα μας και μόνο εμείς ξέρουμε πόσο μας στοίχησε το να τα ονειρευτούμε."

"Το να αγαπάς είναι σαν τα ναρκωτικά. Στην αρχή έχεις μια αίσθηση ευφορίας, απόλυτης εγκατάλειψης. Την άλλη μέρα, θέλεις περισσότερα. Δεν είναι ακόμα ο εθισμός, αλλά σου άρεσε η αίσθηση και πιστεύεις πως μπορείς να το ελεγξεις, να είσαι εσύ ο κύριος της κατάστασης. Σκέφτεσαι το αγαπημένο πλάσμα δύο λεπτά και το ξεχνάς τρεις ώρες.
Σιγά σιγά όμως εθίζεσαι σ'αυτό το πλάσμα και γίνεσαι απόλυτα εξαρτημένος. Τότε, το σκέφτεσαι τρεις ώρες και το ξεχνάς δέκα λεπτά. Κι όταν δεν είναι κοντά, έχεις την ίδια αίσθηση με τους τοξικομανείς στη φάση της στέρησης. Κι όπως και αυτοί ταπεινώνονται για να προμηθευτούν αυτό που έχουν ανάγκη, έτσι κι εσύ είσαι έτοιμος να κάνεις οτιδήποτε για την αγάπη."

"Στις όχθες του ποταμού Πιέδρα κάθισα κι έκλαψα", Paulo Coehlo



"Η συνάντηση μιας γυναίκας με τον εαυτό της είναι ένα παιχνίδι με σοβαρούς κινδύνους. Ένας θείος χορός. Όταν συναντιόμαστε είμαστε δύο ενέργειες, δύο συγκρουόμενα σύμπαντα. Αν η συνάντηση δεν ενέχει τον απαιτούμενο σεβασμό το ένα σύμπαν καταστρέφει το άλλο."



" Η βαθιά επιθυμία, η πιο πραγματική επιθυμία είναι να έρθεις κοντύτερα σε κάποιον. Από εκείνη τη στιγμή κάνουν την εμφάνιση τους οι αντιδράσεις, ο άντρας και η γυναίκα αρχίζουν το παιχνίδι, αλλά αυτό που συμβαίνει πρώτα - η έλξη που τους ενώνει - είναι αδύνατο να εξηγηθεί. Είναι η επιθυμία ατόφια, στην πιο καθαρή της κατάσταση.
Όταν η επιθυμία βρίσκεται ακόμα σε αυτό το καθαρό στάδιο, άντρας και γυναίκα ερωτεύονται τη ζωή, ζουν κάθε στιγμή της με σεβασμό και ενσυνήδειτα, περιμένοντας πάντα τη σωστή στιγμή για την ιερουργία της επόμενης ευλογίας.
Οι άνθρωποι αυτοί δεν προτρέχουν, δε βιάζουν τα γεγονότα με αβασάνιστες ενέργειες. Ξέρουν ότι το αναπόφευκτο θα αποκαλυφθεί και ότι το αληθινό πάντα βρίσκει τρόπο να κάνει την εμφάνιση του. Όταν φτάνει η στιγμή, δεν διστάζουν, δε χάνουν ούτε μια ευκαιρία, δεν αφήνουν να φύγει καμμιά μαγική στιγμή επειδή σέβονται την σπουδαιότητα του κάθε δευτερολέπτου."




"Ο έρωτας κάνει τον άνθρωπο να αφήνει το φαγητό, τον ύπνο, τη δουλειά του, την ησυχία του. Πολλοί άνθρωποι τον φοβούνται, επειδή, όταν έρχεται, γκρεμίζει ότι παλιό βρίσκει μπροστά του.
Κανείς δεν θέλει να αποδιοργανώνεται ο κόσμος του. Γι' αυτό πολύς κόσμος κατορθώνει να θέτει ύπο έλεγχο αυτή την απειλή και να κρατήσει όρθιο ένα σπίτι ή μια σχέση που έχει πλέον ρημάξει. Είναι η μηχανικοί των περασμένων πραγμάτων.
Άλλοι άνθρωποι σκέφτονται ακριβώς το αντίθετο: παραδίνονται χωρίς δεύτερη σκέψη, προσδοκώντας να βρουν στον έρωτα τις λύσεις για όλα τους τα προβλήματα. Φορτώνουν στον άλλον όλη την ευθύνη γα την ευτυχία τους και όλο το φταίξιμο για τη δυστυχία του. Είναι πάντα μέσα στην ευφορία επειδή έχει συμβεί κάτι υπέροχο ή μέσα στην κατάθλιψη επειδή έγινε κάτι απροσδόκητο που τα κατέστρεψε όλα.
Να διώξεις μακριά τον έρωτα ή να του παραδωθείς τυφλά - ποιά από αυτές τις δύο στάσεις προξενεί το μικρότερο κακό;
Δεν ξέρω."

"Έντεκα λεπτά", Paulo Coehlo




Τα 2 αυτά βιβλία τα διάβασα μέσα σε 3 μερες. Μου αρέσει να σημειώνω κομμάτια από κάθε βιβλίο που διαβάζω. Τα βιβλία αυτα τα απόλαυσα όσο κανένα άλλο. Και έβαλα στο blog μερικά - όχι όλα - από τα κομμάτια που ξεχώρισα και σημείωσα.

To be honest...

Για να είμαι ειλικρινής μέτα το posting κάθομαι πάντα και διαβάζω αυτά που έγραψα..Και πολλές φορές αναρωτιέμαι γιατί δεν γράφω έτσι ανάλαφρα κειμενάκια για αστεία με την παρέα, για καθημερινά γεγονότα, ότι γράφει τέλoσπάντων ένας αξιοπρεπής blogger...
Τελικά όμως κατέληξα ότι το blog είναι όπως το φανταζόμαστε εμείς και στην συνέχεια πως το φτιάχνουμε εμείς....Και το δικό μου θέλω να είναι έτσι...Στην καθημερινότητα μου δεν εκφράζω εύκολα την ψυχή μου, δεν μιλάω ρομαντικά, βαθυστοχαστα ή με πομπόδες ύφος...Όταν όμως θέλω να αποτυπόσω τις σκέψεις μου, τα προβλήματα μου και τους προβληματισμούς μου, να αδειάσω, ανοίγω το blog και απλά γράφω χωρίς να σκέφτομαι....Με βοηθά πολύ να ξεκαθαρίζω τα πραγματα και να καθαρίζω το μυαλό μου....Να είμαι ειλικρινής με τον εαυτό μου και απέναντι σε όποιον με διαβάζει ...Τα γελια, τα αστεία με τις παρέες και τα υπόλοιπα υπάρχουν άφθονα έξω...Εδώ εκφράζω αυτό που δεν μπορώ αλλού...και μου κάνει καλό..

Αποφάσεις...(Part 2)

Τελευταία γουστάρω τις νύχτες με το κρασάκι και την κουβέντα...με γεμίζουν πολύ...Λίγη αλλά ποιοτική και ουσιαστική παρέα...Απόψεις και γνώμες, αστεία και εμπειρίες.....Μια τέτοια βραδιά και χθες.... Πολύ κουβέντα για τις καινούργιες μου αποφάσεις.. Κέρδισα έναν καινούργιο φίλο χθες...Έλειπες εσύ...Θα λείπεις απο εδώ και πέρα...Τελικά η απόφαση Νο2 είναι πολύ δύσκολη...

Είσαι το πακέτο, η ολοκληρωμένη εικόνα, το 90% απο το 100% που ψάχνει ο ένας στον άλλον....όταν βρίσκεις κάτι καλό δεν χωράνε συμβιβασμοί...Τα θες όλα ή τίποτα...Είσαι εκεί για να διεκδικήσεις, όχι να μοιραστείς, θες να πάρεις αυτό που αξίζεις για 1η φορά...Είναι η 1η φορά που σε νοιάζει..Γιατί 1η φορά το βρήκες...Στο φύλαγε....Δεν συμβιβάζεσαι με τα μέτρια, δεν σε γεμίζουν, δεν έχουν να σου πουν κάτι....Οι μέτριες καταστάσεις επίσης....Το εξηγείς, μα δεν το καταλαβαίνει....ξέρεις όμως ότι είναι το σωστό..( gastone ;) )ξέρεις ότι δεν υπάρχει ενδιάμεση λύση....είναι δύσκολη απόφαση...και σου αρέσουν τα δύσκολα...και προσπαθείς....να χαθείς, να μην ασχοληθείς, να ξεχάσεις, να είσαι και πάλι δυνατος....και για μια φορά να κάνεις αυτό που λέει η δική σου λογική και να είσαι μέσα σου καλά....δεν σε καταλαβαίνουν, μα θα είσαι καλα....Δεν σε νοιάζει η γνώμη τους, θα είσαι καλα....Αυτό μετράει τώρα...Να διεκδικέις αυτά που θες, να διεκδικείς τη ζωη σου όπως την θες....την ζωή την διαμορφώνουμε εμείς...με αποφάσεις, λάθη, πάθη και εμπειρίες....Εσυ φοβάσαι, είσαι κλεισμένος μέσα σου...δεν ανοιγεσαι...είναι της εποχής ο φόβος...εγώ όμως ήμουν εδω να μην φοβάσαι....δεν το τόλμησες...δεν το δοκιμάζεις...συνεχιζεις να φοβάσαι...και εγώ φεύγω...

Πάντα χωρίς φόβους, χωρίς αναστολές, με πολύ ρίσκο....έτσι λειτουργούσα κ μερικές φορές αμφισβητούσα την ίδια μου την συμπεριφορα...Τώρα πια ξέρω ότι είναι σωστό....Εγώ είμαι πιο πάνω....Εγώ διεκδικώ, εγώ δοκιμάζω, γνωρίζω, δημιουργώ...δυσκολεύομαι...Πολυ!...Την παλεύω όμως...Κάνω πολλά, και τα τσουλάω όλα !(που λέει κ ο φίλος μου...)

Εχθές μιλούσαμε για σένα...Σε 2 μέρες είναι που τελειώνει το θέμα...Δύσκολο....Εσύ δεν μπορείς να τομήσεις κάποια πράγματα, οπότε θα κάνω τα δύσκολα εγώ για σένα...Και πάλι εγώ είμαι ένα σκαλί πιο πάνω απο σένα...Κρίμα..

Κρατάω τα σαξόφωνά σου, τις μηχανές σου, το πορτοκαλί σου, την αυλίτσα σου, την αλυσίδα σου, τη μυρωδιά σου, το σέρφ σου, το καλάμι και το αστάρι σου(:P), τη βραδιά με latin, την τελευταία βόλτα μέχρι τις 3 το πρωί, τα ταξίδια του μυαλού σου....όλα σου...

Μεγάλες κουβέντες;....Εξαιτίας σου δεν θα το μάθουμε ποτέ...

Αποφάσεις...(Part 1)

Τα'χουμε πει..Βαριέμαι εύκολα...Καλό κακό, δεν ξέρω..αυτό που ξέρω είναι ότι άρχισα πάλι να βαριέμαι...κάτι πρεπει να αλλάξει για να μου ταράξει λίγο το τοπίο και να έρθω στα ίσια μου...και είναι η στιγμή που πρέπει να πάρω κάποιες αποφάσεις...Μπλιαχ!

Κ η 1η πάρθηκε εχθές....Ήμουν στη δουλειά λοιπόν και εκεί που καθόμουν, σηκώθηκα και πήγα και παραιτήθηκα...Έτσι απλά...Και όχι δεν έχω βρει κάτι άλλο προς το παρόν...Απλά ένιωσα ότι μετα απο κάποιες καταστάσεις κ στην συγκεκριμμένη στιγμή ήταν το καλύτερο που θα μπορούσα να κανω...

Και τώρα η σειρά σου...Τι θα κάνω μαζί σου μου λες?...Εγω μια λύση βλέπω..Να μην σε ξαναδω...Εσύ δεν το καταλαβαίνεις...Δεν πειράζει όμως, θα δεις ότι έχω δίκιο..
Να΄τη και η απόφαση Νο 2.
Μάνι μάνι (money money:P) 2 αποφάσεις πήραμε...

(To be continued...)

Μονά ή ζυγά;

Μια μέρα μου είπε κάποιος...Να προτιμάς τους μονούς αριθμούς....κυρίως το 1...
Καλή φάση το 1...Γι'αυτο το ένα παλέυω...σε όλες του τις μορφές, γύρω από αυτό κινούμαι...Το νούμερο 1, τον 1 σύντροφο, την μοναδική εμπειρία...ένα, ένας, μοναδικός, μονάδα, μόνος....κι τώρα...για πρώτη φορά βρήκα το διπλό, και δεν μπορώ να φύγω...και αν φύγω και πάλι δεν πετυχαίνω την μονάδα...Μπερδεμένο;..Φαντάσου εγώ που το ζω...

Μάϊος...

Να και το καλοκαιράκιιι....
Μαζέψαμε τα χειμωνιάτικα, δώσαμε εξετάσεις, περιμένουμε πως και πως το καλοκαίρι...Κανονική μαγιάτικη κατάσταση δηλ. ...Κάθε χρόνο τα ίδια και τα ίδια...
Ελπίζω η μόνη διαφορά του χρόνου να είναι οι εξετάσεις...Όχι άλλες εξετάσεις, όχι άλλο κάρβουνο...Πολύ αγχος! και πολλές φορές γιατί προσπαθείς να πετύχεις κάτι που δεν το θες ο ίδιος...Ακούγεται παράλογο αλλα συμβαίνει καμιά φορά να προσπαθείς για κάποιους άλλους...γονείς κυρίως...Προχθές έδωσα για 2η φορά για το τελευταίο δίπλωμα των γερμανικών...Χάλια μαύρα...δεν θα μπορέσω να συνηθίσω ποτέ το άγχος των προφορικών εξετάσεων...Δεν μπορώ ρε παιδί μου, χάνω χρόνια από τη ζωή μου...δεν είναι κατάσταση αυτη...Δεν υπάρχει τρόπος να τις απαγορέψουν ως ανθιυγεινές;;;!!!...Όπως καταλαβαίνει κανείς, πάτος...
Αφού λοιπόν περάσαμε κι αυτο το λούκι, αρχισαμε τις γενικές στο σπίτι...Άλλο απο κει...Ντουλάπες, βιβλιοθήκες, συρτάρια, ρούχα...Φφφφ!!! Ένα ραβδακι να γίνονται όλα μονο τους παίζει;;; τι καλα που θα ήταν;...Αλλα τα καταφέραμε κι εκει...

Και έρχεται ένα καλοκαίρι γεμάτο και δημιουργικό:)....όμορφα....

Υ.Γ.: Όρίστε, γκρινιάζω γκρινιάζω αλλά πάντα τελειώνω γλυκα:D...

Siempre me quedara...

...το έχεις ακούσει;...Αυτό ακούω και μπορώ να γράφω...Αλλιώς όλα είναι επίπεδα, επιφανειακά....Όλα πολύ απλά και πολύ λίγα....
Προσπαθείς να προχωρείς σε έναν δρόμο χωρίς να παρεκλίνεις από τους στόχους σου...Προσπαθώντας πάντα να τα βλέπεις όλα γύρω σου ανθισμένα, παρόλο που μόνο αγκάθια και ξερόκλαδα πατάς και βλέπεις...Και οκ...Όλα αυτα συνηθισμένα...Χιλιοειπωμένα...
Τι να πεις όμως όταν αυτά που θέλεις να βγάλεις απο μέσα σου είναι χιλιοειπωμένα και εμπειρίες που τις έχουν ζήσει κι άλλοι;...Σχεδόν όλοι ζουν σαν εσένα..Γιατί όμως νιώθεις μόνος ζώντας τα;....
Έχουμε τις ίδιες απόψεις, θέλουμε τα ίδια πράγματα, έχουμε τα ίδια ενδιαφέροντα, σε θέλω και με θέλεις...Κι όμως δεν φτάνει...Δεν αρκεί...Άλλες προτεραιότητες της ζωής...Έχουμε χάσει την ουσία και κηνυγάμε το λάθος..ότι και να είναι αυτο...Το σίγουρο όμως είναι ότι το σωστό δεν το βλέπουμε μπροστά μας....
Λες ότι θες να ερωτευτείς...Το ψάχνεις, δεν το βρίσκεις, αλλά το θες...Είσαι απο τους τυχερούς...Έχεις το δικαίωμα να ονειρεύεσαι και να ζητάς τον έρωτα....Εγώ δεν το έχω...Δεν μου το επιτρέπω...Μου το στέρησαν και πρέπει να το δεχτώ...Είμαι από τους άτυχους....Έτσι είναι όμως και δεν αλλάζει...
Ονειρέψου και κάποια στιγμη θα ερωτευτείς...στο φυλάει η ζωη....Και εγώ θα είμαι εδώ να χαίρομαι....

Και δεν το χωράει ο νους μου....

Είναι δυνατόν;....

Αγαπώ τους ανθρώπους...Αγαπώ να αγαπώ τους ανθρώπους...Και το χαμογελό μου πάντα είναι ζεστό...Κοινωνική πολύ με αποτέλεσμα να γνωρίζω και αρκετούς ανθρώπους...Ποτέ όμως δεν κατάλαβα τα όρια μου και γιατί αναγκάζομαι να ανέχομαι κατά καιρούς συμπεριφορές και ηθικές που δεν μου πάνε....

Εδώ και χρόνια γνωρίζω ένα άτομο...αγαπημένο κατά μια έννοια...Μισητό κατά μία άλλη....(Να και κάτι άλλο που δεν καταλαβαίνω...ίσως και τα δύο συνυπάρχουν όταν ο άλλος είναι κομμάτι σου πια...)..Υπάρχει μέσα στη ζωή σου για κάποιο ανεξήγητο επίσης λόγο...Ίσως γιατί μπήκε σε αυτή και βολεύτηκε...Η διακόσμηση του έκανε και είπε να κάτσει λίγο ακόμη...Στυλ άγγλου παραθεριστή στα ελληνικά νησιά... Που γουστάρει την όμορφιά τους και στα κάνει όλα λαμπόγυαλο...Και εσύ σαν κράτος κ αρχή τι κάνεις;...Παρατηρείς..Παραπονιέσαι..Εκνευρίζεσαι....Κανα νόμο θα ψηφίσεις όμως να βάλουμε μία τάξη;....

Είναι φυσιολογικό να έχεις ένα άτομο στη ζωή σου το οποίο να μην σου προσφέρει τιποτα πλέον, άσχετα αν το εκανε παλιότερα, να ανέχεσαι λάθος συμπεριφορές προς το πρόσωπο σου, παρόλο που είναι εν αγνοία του και αυτό επειδή ήταν κάποτε σημαντικό? γιατί με τα χρόνια έγινε κομμάτι της ζωής σου και της πορείας σου? (ακόμη και αν ανήκει στα λάθος κομμάτια?)....Να είναι σαν γρίπη που παιρνεις αντιβιοτικά για να φύγει και ξαναγυρνάει...και λες..ετσι είναι στη ζωή...Θα φεύγει και θα έρχεται....

Και πάλι...τόσα ελαφρυντικά...μάλλον είναι όντως κομμάτι σου...και όταν εξηγείς, προσπαθείς τουλάχιστον να το κάνεις και να διορθώσεις ανεπίτρεπτες καταστάσεις, φτάνεις να είσαι "και κερατάς και δαρμένος"....Και εκεί πάλι είσαι μπροστά σε σταυροδρόμι....ή η αρρώστια είναι γερή και πρέπει να μπεις χειρουργείο, μαχαίρι...ή λες έλα μωρε...μια γριπούλα είναι....φεύγει και έρχεται...θα με ταλαιπωρεί που και που αλλά αυτα έχει η ζωή....έχω πιο σημαντικά πραγματα να ασχοληθώ απο την γρίπη....(αυτό μου θυμίζει ελληνική ταινία: Γεωργίτσης, Έξαρχος και Κοντού...Έξαρχος= Ο Γρίπης :P)...

Έναν τέτοιον Γρίπη έχω στη ζωή μου....Έχω την αίσθηση ότι δεν θα φύγει ποτέ....Είναι φυσιολογικό;...Παίζει στην αγορά ή είναι δική μου η πατέντα της ανοχής;....Δεν ξέρω γιατί...Μακάρι να ήξερα...τουλάχιστον θα ήταν όλο εκλογικευμένο...Αλλά να...τα είπαμε...Η λογική και εγώ έχουμε μαλώσει και δεν ξέρω πότε θα τα ξαναπούμε...

Ακατάλληλη η ώρα...

Μάλλον κάπου σ' έχω ξαναδεί
κάτι μου θυμίζει αυτό το βλέμμα
μια αγάπη τόσο δυνατή, πάνω κι από 'μένα
μάλλον κάπου σ' έχω ξαναδεί

Κοίτα πως τα φέρνει ο καιρός
για θυμήσου χρόνο μου ζητούσες
τώρα εύχεσαι το χρόνο αυτό
πίσω να γυρνούσες
κοίτα πως τα φέρνει ο καιρός

Τέλειωσαν όλα,τi ψάχνεις τώρα
εσύ τη διάλεξες αυτήν την ανηφόρα
Τέλειωσαν όλα,ξέσπασε μπόρα
ήρθες μα είναι ακατάλληλη η ώρα

Η καρδιά μου πέρασε πολλά
ούτε μια στιγμή δε μετανιώνω
μα θυμήθηκες λιγάκι αργά
πως για σένα μόνο
η καρδιά μου πέρασε πολλά

Τέλειωσαν όλα,τι ψάχνεις τώρα
εσύ τη διάλεξες αυτήν την ανηφόρα
τέλειωσαν όλα,ξέσπασε μπόρα
ήρθες μα είναι ακατάλληλη η ώρα

Τέλειωσαν όλα,τι ψάχνεις τώρα
εσύ τη διάλεξες αυτήν την ανηφόρα.
Τέλειωσαν όλα,ξέσπασε μπόρα
ήρθες μα είναι ακατάλληλη η ώρα
ήρθες μα είναι ακατάλληλη η ώρα

Λατρεύω τις Δευτέρες...

Όμορφα....:D

Τις Κυριακές...

Τις Κυριακές, μου λείπεις θέε μου πιο πολύ... κτλ. κτλ. δεν λέει το τραγουδάκι;...

Μισούσα από μικρή τις Κυριακές...Κυριακή πρωϊ η αρχή του τέλους, Κυριακή απόγευμα η έναρξη μιας καινούργιας εβδομάδας...Μια ανεξήγητη μελαγχολία την Κυριακή το απόγευμα...Ενώ καθημερινά δουλεύω όλη μέρα, την Κυριακή κάθομαι...Έχω εθιστεί τόσο πολύ στη δουλειά που δεν αντέχω να κάθομαι;;;....Βαριέμαι πολύ και θέλω να πέσω για ύπνο και να έρθει πιο νωρίς η Δευτέρα, να ξεμπερδεύουμε με την Κυριακή με λίγα λόγια...

Και έρχεται και το δικό σου θέμα και συμπληρώνει τη μιζέρια της Κυριακής...Δουλεύεις κι εσύ πολύ, ακόμη και την Κυριακή...Και είναι δύσκολο να σε δω...Πιο πιθανο να σε δω τις καθημερινές παρά την Κυριακή...Κι όμως τότε μου λείπεις πιο πολύ...

Πρέπει να βρω τρόπο να γεμίζω τις Κυριακές μου...Ή μήπως είναι άδειες επειδή δεν υπάρχεις εσύ;...

Art - The long road...

Την καλλιτεχνία την είχα στο αίμα μου... Απο μικρή με κυνηγούσε...Κάθε τι χειρονακτικό επίσης..Πιάνει το χεράκι μου, που λένε... Ταλαντευόμουν όμως...Τι να ακολουθήσω;....Έπρεπε να γίνω κάτι σε γιατρός, δικηγόρος, αρχιτέκτονας, καθηγητής κτλ κτλ...Εγώ ήθελα κάτι σε χορεύτρια, τραγουδίστρια, ηθοποιός ή κάτι του καλλιτεχνικού τέλοσπάντων...Πέρασα το στάδιο της αρχιτεκτόνικής και της χορεύτριας τελικα...Τίποτα απο τα 2 δεν μου έκατσε...Αρχιτεκτονική (μπλιαχ!)...

Φαινόταν απο μόνο του ομως τι μου πάει, από μικρή...καλλιτεχνικό και χειρονακτικό μαζί...Και έφτασα στα 25 για να το ακολουθήσω...αφού έγινα μεταφραστρια και απο μεταφραστρια έγινα καθηγήτρια αγγλικών, αποφάσισα ότι έπρεπε να κόψω τις μούφες προς τον εαυτό μου και να πάρω δραστικά μέτρα...Και γράφτηκα σε σχολή μακιγιάζ...

Ναι,ναι....μακιγιάζ...θα μου πεις "σιγά τη σχολή και το κατόρθωμα κοπελιά!"....Το κατόρθωμα για μένα είναι ότι κάνω αυτό που γουστάρω, το κάνω καλά και θέλω να το κάνω συνεχώς, να το εξελίσσω και να γίνω η καλύτερη...Σημασία δεν έχει τι κάνεις...απλά πως το κάνεις...Να μην περιορίζεσαι...

(κάποια από τα εργαλεία)

Για μένα είναι αρχή...τώρα τελειώνω...αλλά είμαι παθιασμένη... νιώθω σαν να έχω επιταχύνει και προχωράω προς κάτι καλό...τίποτα δεν μπορεί να με σταματήσει....κάποιοι προσπάθησαν, κανείς δεν το κατάφερε...και ούτε πρόκειται, γιατί έφταναν 2 άτομα για να μου δώσουν ώθηση και να μην με σταματάει τπτ...ο εαυτός μου και ο μέντορας μου....

Θεωρώ τον εαυτό μου καλλιτέχνη, και πολλές φορές αμφιβάλλω τόσο πολύ για μένα που χαίρομαι...επιβεβαιώνει το ότι όντως είμαι... Έχω ένα μόνιμο άγχος, μια μόνιμη ανησυχία και ψάχνομαι....Τέλειο συναίσθημα!

Αρκεί να πω ότι όταν δεν είμαι καλά μου αρκεί μια βόλτα μέσα στα MAC για να ξεχάσω και το σοβαρότερο πρόβλημα μου (μακάρι να δούλευαν επί 24ώρου βάσεως...)...Νομίζω πολλές φορές ότι ο κλιματισμός που έχουν πάνω από την πόρτα πετάει και νεραιδόσκονη και με μαγεύει με το που μπαίνω...μπαίνω σε έναν κόσμο σαν υπνωτισμένη, τα βλέπω όλα και δεν μιλάω, φτιάχνω εικόνες στο μυαλό μου, συνδυασμους, θέλω να τα αγοράσω όλα και να τα χρησιμοποιήσω αμέσως...Να μαζέψω 40-50 άτομα απο τον δρόμο και να κάτσω να τους μεταμορφώσω σιγά σιγά...Αν είμαι τρελή;...Φυσικά, αλλιώς τι καλλιτέχνης θα ήμουν αν δεν είχα και την δόση μου;)...

Πάντα μου άρεσε να ομορφαίνω τον κόσμο...να τον κάνω να χαμογελά για να ομορφαίνει αλλα και να τον ομορφαίνω στην κυριολεχία... Πάντα μου άρεσε να δημιουργώ και να βάζω την φαντασία μου στο κάθε τι που κάνω...

Το ταξίδι έχει ξεκινήσει και ανυπομονώ να ζήσω την διαδρομη....Ελπιζω για τον καλύτερο προορισμό, μα αυτό δεν με απασχολεί προς το παρόν....Αυτό που θέλω είναι να κάνω πολλές στάσεις, να γνωρίσω πολλά και να δημιουργήσω ακόμη περισσότερα...

(Αποχρώσεις...)

(Promo αφίσα στα MAC και bodypainting)

Bittersweet

Προσπαθώ είπα....να κάνω το σωστό;...Ναι...προσπαθώ..αλλά πάντα κερδίζει η παρόρμηση...Πάντα υπήρξα ειλικρινής με τον εαυτό μου και αυτό το επιβεβαιώνει..Και μου αρέσει...Το σωστό θεωρώ πως είναι βαρετό και εγώ ως γνωστόν βαριέμαι εύκολα...
Και πάλι εδώ δίνοντας ευκαιρίες...προσπαθώντας να ζήσω κάτι παραπάνω...δεν μετανιώνω για τίποτα...Απλά δοκιμάζω γεύσεις...πικρές και γλυκές... Είναι μέσα στο πρόγραμμα...Και περιμένω, την κατάληξη...Έχω πείσμα...Ακολουθώ το ένστικτο...
Και το ένστικτο με έφερε εδώ...Να είμαι κ πάλι μαζί σου και να δοκιμάζω γεύσεις...τουλαχιστον θα τις δοκιμάζω μαζί σου...όμορφα... Και βλέπουμε...δείχνεις ότι το θες κι εσύ...ελπίζω...Κυριακή βράδυ..Ελπίζω...

K.

Προσπαθώ πολύ...Ζω κανονικά... Κάνω τις καθημερινές μου δουλειές, συναντώ όλους τους γνωστούς ανθώπους στη ζωή μου, δουλεύω, εκπληρώνω τις υποχρεώσεις μου και η ρουτίνα προχωρά..Αληθινα προσπαθώ...Να μην σε σκεφτομαι καθόλου....Εγώ το διάλεξα....Εσύ όμως συμφωνείς.... Θέλω να είναι αλλιώς...Να μην προσπαθώ άλλο...Να σε έχω εδώ...Ή να μην σε γνώριζα....Απλά περιμένω να περάσουν οι μήνες...Να ξεθωριάσει....
Πόσο ψυχοφθόρα διαδικασία....Κι όμως πάλι προσπαθώ...Κάνω το σωστό... Όπως τόσες φορές....Και τι κατάλαβα;...Τίποτα...Δεν ξερω.....Έχω να θυμάμαι όμως...Πράγματα, μυρωδιές και εικόνες, κινήσεις, χαμόγελα, χροιά, συναισθήματα, ονειροπώληση, εμπειρίες που μου είχαν λείψει και μου τις έδωσες...και τις θέλω πίσω...Και διάλεξα να μην...Βγάζεις άκρη;...ούτε εγω....Πάντα τα εύκολα τα κάνουμε δύσκολα...Μου λείπεις....Να σου πω να γυρίσεις; δεν έχει νόημα....Αυτή τη φορά τα θέλω όλα...Τίποτα μέτριο...τίποτα μισό...τίποτα αιωρούμενο...Περιμένω...Θα περιμένω...δεν ξεθωριάζεις εύκολα και μου αρέσει αλλά πονάει....Και πάλι δεν βγαίνει άκρη...Ένα κουβάρι τα συναισθήματα μου....και προσπαθω να το ξετυλίξω και να ηρεμήσω...Δεν θέλω τίποτα άλλο....Δεν θέλω άλλο πια...Θέλω εσένα...Να σε ζήσω...Μου λείπεις...Τα όρια κάποτε τελειώνουν και εγώ έφτασα εκεί...Τίποτα άλλο....

Βαριέμαι σου λέωωω!

Αυτό το πράγμα είναι κατάρα...Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου δεν έχω ελεύθερο χρόνο..Πράγμα πολύ καλό κατά την άποψη μου..Πάντα κάτι μαθαίνω, πάντα κάτι διαβάζω, πάντα δουλεύω πολύ...Όλα καλα και ωραία...Το πρόβλημα δεν είναι αυτό..Το πρόβλημα μου είναι ότι βαριέμαι τα πάντα εύκολα..

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου με το που καταπιάνομαι με κάτι, αμέσως το βαριέμαι...Λίγα πράγματα έχουν συνεχίσει να μου κρατούν το ενδιαφέρον..Πράγματα είπα;..Γιατί οι άνθρωποι;...Τα ίδια χάλια και εκεί όσο εύκολα ενθουσιάζομαι, τόσο εύκολα βαριέμαι...

Αυτό είναι κατάρα...Δύσκολα βρίσκεις επάγγελμα που να σου αρέσει, παρέες που να σε ενθουσιάζουν, ενδιαφέροντα, μέρη να πηγαίνεις για καφέ ρε αδερφε...Άντρα να σου κρατά το ενδιαφέρον και να μην θες να φύγεις τρέχοντας....Γι'αυτό και κάνω 3 δουλειές, πηγαίνω σε δεύτερη σχολή, διαβάζω για να τελειώσω τα γερμανικά μου φέτος, και ήδη σκέφτομαι 2-3 άλλες γλώσσες που θέλω να ξεκινήσω (και μέσα είναι και τα κινέζικα...ναι ναι ότι να'ναι), μένω στην Αθήνα και πηγαίνω για καφέ μέχρι Σαρωνίδα για όσους ξέρουν,όσο πιο μακριά τόσο πιο καινούργια και καλα, και κάνω παρέα με πολλούς διαφορετικούς ανθρώπους, μην ταιριάζοντας απόλυτα με όλους αλλά σίγουρα παίρνοντας κάτι από όλους με τον δικό μου τρόπο..

Μερικές φορές νομίζω ότι πάντα θα ψάχνω το διαφορετικό, το καινούργιο, πάντα θα διαβάζω, πάντα θα μαθαίνω, δεν θα βρω ποτέ άκρη και η ζωή μου θα είναι πάντα ένα μπάχαλο χωρίς μια τάξη...Τι να πεις..Νούμερο!:P

Stand by me..

Το θυμάστε αυτό το τραγούδι;...Εμένα μου θυμίζει πολλά...Πριν αρκετά χρόνια ήταν ο τίτλος μιας απο τις αγαπημένες μου ραδιοφωνικές εκπομπές...Στον Jeronimo Groovy...Αυτοί που άκουγαν ξέρουν...Μια εκπομπή λοιπόν πολύ αληθινή και για ευαίσθητους, ονειροπόλους, που τους άρεσε να ταξιδεύουν με το μυαλο...Από τότε που με θυμάμαι έτσι ήμουν. Ξέρω, ξέρω..πολύ κακο! Δεν αλλάζει όμως. Κι άλλες φορές το ευχαριστιέμαι και άλλες όχι..

Αυτή τη φορά που ζω μια δική μου ιστορία, στο δικό μου το μυαλό δεν ξερω τι απο τα δύο ισχύει..Δεν ξέρω αν το απολαμβάνω η όχι, απλά ξέρω ότι μου το επιτρέπω γιατι είναι πολύ ανθρώπινο. Τελευταία με αυτα που γίνονται γύρω μου έχω γίνει πολύ κυνική, οπότε μου χρειάζεται κάτι διαφορετικό..

Ξεκίνησε πριν κάποιους μήνες και τελείωσε σήμερα.. Πόσοι έχετε κάνει chatting, πόσοι έχετε περάσει ώρες συζητώντας με κάποιον στο net, πόσοι έχετε δεθεί με κάποιους που δεν έχετε δει ποτέ;...:))) Ναι, ναι, αυτό φανταζόμουν και εγώ;... Αρκετοί..

Με αυτόν μιλούσα σπάνια...Εκεί που βρισκόμασταν, εκεί χανόμασταν...Δεν ήξερα πολλά..Μόνο τα βασικά.. Ηλικία, φύλο, εθνικότητα, αν έχει χιούμορ ή όχι και αν ξέρει καλή ορθογραφία...Αυτα που πιάνεις με τη μία αν εχεις προϋπηρεσία στον χώρο:)..Μετά μιλήσαμε και λίγο στο τηλ. Είναι από αυτες τις καταστάσεις που λες ότι δεν ξέρεις καθόλου τον άλλον πως είναι και ποιός είναι στη ζωή του, όμως η κουβέντα μαζι του σε κάνει και νιώθεις οικεία...Πολύ...Και θες να πιεις έναν καφέ,να γνωριστείς, να νιώσεις την οικειότητα και απο κοντα...

Εκεί έρχονται τα νέα. Φεύγει μόνιμα για Αμερική. Έπιασε εκεί δουλειά. Όμορφα...Να μην κρατήσουμε επαφη...Άσχημα...Και δεν βρίσκω και τον λόγο δηλαδη...Τι στο καλό...Έχει net εκεί, δεν έχει;...Και χάνεται η επαφή...Μέχρι που εμφανίζεται ένα ξημέρωμα στο τηλ. Να τη η γνωστή οικειότητα:) Σαν να μιλας με κάποιον που ξέρεις χρόνια και λες τα νέα σου και γελας..και νιώθεις ζεστασιά.. και λες "Πότε θα πιούμε αυτόν τον ρημαδοκαφέ;"...Και να σου η απόσταση...Τελευταία οι αποστάσεις, πραγματικές ή νοητές θα με φάνε!

Και πάλι χάνεται..Κ εμφανίζεται..Και χάνεται ξανά...Και αρχίζεις να κουράζεσαι..δεν θες άλλο...Σε ενδιαφέρει η ουσία και ας είναι αποστασιοποιημένη...Και προσπαθεις να το κόψεις, να το σταματήσεις εσύ...Και ο άλλος επιμένει...

Μια περίεργη κατάσταση που δεν ξέρεις τίποτα και δεν καταλαβαίνεις γιατί γίνεται το κάθε τι..Όλα είναι καθορισμένα από τον άλλον χωρίς την δική σου γνώμη...Όλα θολά...Και άντε να τα δεις ξεκάθαρα εσύ...

Και μετά απο μια άσχημη κουβέντα έρχεται η απάντηση.. Είναι άρρωστος, θα πεθάνει...και έκείνη τη στιγμή νιώθεις όπως όταν κατεβαίνεις μια απότομη κατηφόρα με το αυτοκίνητο...Σου έρχεται το στομάχι στο στομα! Δεν ξέρεις τι να πεις..Δεν ξέρεις πως να το αντιμετωπίσεις...Δεν θέλει επαφες, δεν θέλει δέσιμο...Θέλει απλά να μιλά όποτε εκείνος νιώθει ότι μπορει...

Περνούν οι μέρες...Ξημερώματα πάλι...Και σου έρχεται μήνυμα..."Δεν είμαι καλά, μάλλον πεθαίνω"...Δεν είσαι εκεί να το δεις...Και όταν το βλέπεις δεν μπορεις να αντιδράσεις.. Μα τι στο καλό;...Στην Αμερική δεν έχει τηλ, κινητα; Δεν εχει τίποτα εκεί περα;!

Μέρες έβλεπα διάφορα στον ύπνο μου...Είναι άσχημο να έχεις δεμένα χέρια και να μην μπορείς να αντιδράσεις σε αυτά που γίνονται γύρω σου...Και απλά περίμενα...

Είναι λογικό να σκέφτεσαι πολλά...Να περνούν όλες οι πιθανότητες από το μυαλό σου...Είναι αλήθεια;...Μα είναι άγνωστος, μπορεί και όχι...Μπορεί να μην λέει αλήθεια...Κ αν λέει; Μετά από κάποια γεγονότα στη ζωή μας επηρεαζόμαστε αρνητικά ή θετικά... Εγώ μετά από διάφορα γεγονότα έχω χάσει την εμπιστοσύνη μου στους γύρω μου, οπότε υποψιάζομαι τα πάντα...Ναι, ναι επίσης κακό...

Και εμφανίζεται πάλι...Σου λέει ότι πονάει, δεν έχει πολύ χρόνο...Μετά απο λίγο καιρό δεν θα ξαναμιλήσετε ποτε...

Πόσο σκληρό είναι να ξέρει κάποιος ότι δεν είναι καλά; Ότι κάποια μέρα όλα θα σταματήσουν;...Ότι δεν μπορει να κάνει τίποτα για να το αλλάξει και πως απλά ζει περιμένοντας αυτο..Γιατί τα υπόλοιπα χάνουν το νόημα τους...Έτσι είναι άραγε;...

Αυτά σκέφτηκα και πλέον δεν με ένοιαζε αν είναι αλήθεια ή όχι...Όπως και να έχει εγώ δέθηκα με μια προσωπικότητα, αγνώστου ταυτότητος, με πολύ οικεία αύρα...Και δεν θέλω να ξεχάσω, ούτε φοβάμαι να δεθώ...

Και γι' αυτό τα γράφω εδω..."Scripta manent"...(Να σου η τριτοδεσμίτησα:P)...

Σήμερα μου είπε ότι δεν θα ξαναμιλήσουμε, γιατί δένομαι...Οπότε τελειώνει εδω...Και εγώ θα θυμάμαι..:)...Και θα παραμείνω δεμένη, όπως το θέλω εγώ...

Αυτό δεν είναι τίποτα άλλο, παρά μια ιστορία για τον Γιάννη...Που μου λείπει πολυ..

Υ.Γ. Η φωτογραφία επάνω είναι το πως φαντάζομαι μια συνάντηση-μαραθωνιοκουβέντα με τον Γιάννη...Πάντα με ενέπνεαν τα παγκάκια και εκεί έχω κάνει τις ομορφότερες κουβέντες...Παράξενο ε;...

Breathtaking....

Προχθές είδα μια εκπομπή στο Σκάϊ, το Fine Living, για όσους ξέρουν, και έδειχνε προορισμούς για διακοπές...Φυσικά προσιτούς κυρίως στουw Αμερικάνους...Κάθησα λοιπόν και την είδα, με τη γνωστή νοοτροπία του "βλέπω και ξέρω ρε αδερφε ότι δεν πρόκειται να πάω".."είναι πολλά τα λεφτά Άρη" και κάτι τέτοια...

Έδειξε λοιπόν το Άσπεν στο Κολοράντο. Μια μικρή πόλη αλλά φημισμένη σαν προορισμός κυρίως χειμερινός, αφού έχει πολύ χιόνι και 4 βουνά με διαφορετικού είδους χιονοδρομικές πίστες...λεπτομέρειες δεν ξέρω αφου δεν κατέχω και το σκι...

Μπορείς, λοιπόν, να πας και να νοικιασεις μια βιλα, που χωράει 10-15 άτομα και έτσι να σου πάει η βδομάδα 250€ το άτομο τη βδομάδα, να νοικιάσεις σε υπέροχα ξενοδοχεία που θα πάει 100-120€ η βραδυά, ή να μείνεις σε ένα μικρότερο ξενοδοχείο που έχει πιο cosy ατμόσφαιρα, με 50 τη βραδυα...τα αεροπορικά άστα μωρέ..:P

Σαν πόλη έχει τα πάντα...κυκλοφορείς με ποδήλατο και έχει να κάνεις πολλά...πολύ γραφική πόλη χωμένη σε κοιλάδα, περιτρυγιρισμένη από αυτα τα 4 βουνά...(λες αυτα να πάρω στο τέλος που όλο το λέω και δεν το κάνω??)...με φοβερά τοπία, ανάλογα την κάθε εποχή...

Στο Άσπεν λοιπόν όλα φαίνονταν ονειρεμένα...Θα μου πεις εκπομπή ήταν..πως θα τα έδειχνε?...Έχω δει όμως και άλλα μέρη σε παρόμοιες εκπομπες, αλλά αυτό?...Υ-ΠΕ-ΡΟ-ΧΟ!!! Είναι απο τα λίγα μέρη που 1)τα έχω δει στην τηλεόραση και μου άρεσαν τόσο, 2)βρίσκονται στην Αμερική και 3)θέλω τόσο πολύ να παω...

Έψαξα στο νετ να βρω φωτογραφίες...Βρήκα μερικές, αλλά δεν συγκρίνονται με αυτό που είδα στην εκπομπή...είναι το 1/100 ...Αν ψάξει κανείς σίγουρα θα βρει περισσότερα να δει απο την πόλη και να μάθει γι'αυτήν...Για μένα είναι σίγουρα στους μελλοντικούς προορισμούς μου...

'Οπως θα τα έλεγα σε έναν φίλο...

Μερικές φορές φτάνουμε σε ένα σημείο που πρέπει να πάρουμε μία απόφαση..Και δεν ξέρουμε ποιά είναι η σωστή..Τι κάνουμε; Το συζητάμε με φίλους μπας κ μας δώσουν καμμιά συμβουλή της προκοπής και βγάλουμε άκρη...Δεν το λέμε όμως σε έναν...Και άντε, ο κάθε ένας λέει το μακρύ και το κοντό του...Και καλά κάνει δηλαδή αφού του ζητήθηκε..Έλα όμως που έχουμε πλέον μπερδευτεί και άντε να βγάλουμε άκρη πάλι...Και να σου το blog μπροστά μου...Θα μου δώσει λύση;..Όχι, αλλά θα βγάλω το άχτι μου...

Έχουμε και λέμε..Έχω δίλημμα..(ναι, εγώ:P)....και άντε να πάρω την απόφαση..

Πάντα ανοιγόμουν πολύ σε φίλους...ζητούσα συμβουλές, συζητούσα, ανέλυα...τώρα πια καθόλου...Δεν μου βγαίνει..δεν ξέρω γιατί...Και σε αυτη την περίπτωση που πρέπει να πάρω μια απόφαση δεν μιλώ σε φίλους αλλά γράφω στο blog...ωραία...

Ψάχνεις για καιρό κάποιον..πολύ καιρό...ψαχνεις συνδυασμούς δύσκολους και βαριέσαι και εύκολα...που να βρεθεί χριστιανός να σε ικανοποιήσει;...Και να που βρίσκεται...και σε πάει αλλού, περνάς απλά και καλά, θα ήθελες να ζήσεις πιο πολλά, να τον ψάξεις και να τον ζήσεις, να γελάσεις και να μαλώσεις, να βγεις, να κάτσεις μέσα,να αισθανθείς και να φροντίσεις..να πάρεις και να δώσεις...(και μην ακούω τα χαζά περί της ανιδιοτελούς...φυσικά υπάρχει δούναι και λαβείν...κ ειναι γεμάτοι και οι δύο)...Κι όμως ενώ τα νιώθεις όλα μια χαρά, να σου ο τοίχος στη μούρη...εκεί που πας να αφεθείς υπάρχει όριο...Και προσπαθείς να τον σπάσεις... να πλησιάσεις τον άλλον και να δει ότι δεν δαγκώνεις...αλλά εκείνος τπτ...Κοντα, αλλά στην ουσία μακρυά...

Και κάποια στιγμη μαθαίνεις ότι υπάρχει λογική σε όλο αυτό...Και ουσιαστικός λόγος....Και ότι αν περιμένεις και προσπαθήσεις κι άλλο ίσως να πλησιάσεις...Κι όμως όλο αυτό σε κουράζει το κυνηγητό...Να θες τον άλλον, να περνάτε καλα και μονίμως να τον βλέπεις να φεύγει τη στιγμη που πας να πλησιάσεις....

Εκεί τι κάνεις;....Σπάνια ή σχεδόν ποτέ δεν είχες συναντήσει κάτι τόσο κοντά στις αναλογίες και στα θέλω σου...μήπως να κάνεις υπομονή; να κυνηγάς γιατί οι ανθρώπινες σχέσεις είναι πολύ δύσκολες;.....

Κι όμως αυτό που υπάρχει τώρα είναι μέτριο...ίσως προσωρινά μέτριο, αλλά μέτριο...και δεν καλύπτεσαι παρά μόνο μερικές ώρες, μέρες...και συνεχώς το κυνηγάς...και έχεις λαχανιάσει...και σκέφτεσαι να τα παρατήσεις για να ηρεμήσεις και να πεις οτι έχασες, αλλα ηρέμησες...και το μόνο που σε κρατάει είναι αυτό το "ίσως"..."Ίσως να τον σπάσω τον τοίχο"...

Και αν όχι;...

Δεν μπορούμε να ξέρουμε το μέλλον....Που θα καταλήξουν τα πράγματα και τι θα συμβεί...Αύριο, σε μια βδομάδα, έναν μήνα, έναν χρόνο...

Και εκεί την χάνεις την μπάλα...

Το καλό το παλικάρι ξέρει κι άλλο μονοπάτι...Μήπως το παλικάρι can give me a hand here? Οδηγίες βρε αδερφε...συντεταγμένες....

Και σίγουρα αυτό δεν είναι το μοναδικό πρόβλημα στη ζωή ενός ανθρώπου, αλλά όταν είναι μια κατάσταση που μπορεί να γίνει ένα ακόμη προβληματακι σε τόσα άλλα, μπορει να σε τρελάνει, όμως απο την άλλη μπορει να γίνει αυτό το κάτι που θα σε κάνει να ξεφευγεις από ολα τα άλλα...οπότε ένας τέτοιος μπαλαντέρ γίνεται σημαντικό θέμα...

Θα μου πεις οι αντρες ίσως είναι σαν τα taxi...αν το ένα "δεν", θα βρεις πιο κάτω....Ναι, αλλά το επόμενο θα μοσχομυρίζει μέσα, έξω, καθίσματα, πορτ μπαγκάζ Farenheit?....:/..Εκ πείρας...τρανή ταξίσπόνσορ και ταξιπρέσβειρα ξέρω ότι η απάντηση είναι "όχι"...Και εκέι κολώνεις...

Τα'πα και τι κατάλαβα;...Πάλι από εκεί που ξεκίνησα...Κι όπως θα έλεγα σε έναν φίλο "Θέλω να πάρω τα βουνά!!!"...Αυτά τα ρώτησα, να μου πεις;?...δε βαριέσαι...

Θέλω να πάρω τα βουνά...

Έχω να κάνω 6 χρόνια διακοπές...Είναι αρκετούτσικα νομίζω ε;...Αυτά τα χρόνια έχω μια καλή-κακή συνήθεια....Να ονειρεύομαι όλο τον χειμώνα το που θα πάω,κι ας μην παω:)))....

Φέτος δεν ξέρω τι εχω πάθει αλλά θέλω να πάω κάπου που έχω ξαναπάει... Να νιώσω το μέρος γνώριμο και να το χαναζήσω...Θέλω να πάω στην Ιταλία...Και ιδιαίτερα στη Ρώμη....

Πήγα ξανά πριν 3 χρόνια...Ρώμη, Φλωρεντία, Βενετία....Όλα όμορφα, αλλά σαν την Ρώμη...Και η Βενετία ήταν κάτι μαγικό....Μακάρι να κάνεις όλη μέρα βόλτες στα γεφυράκια και τα στενά δρομάκια... Η Φλωρεντία αρκετά καλή αλλά λίγο μουντή για τα γούστα μου...Ας είναι καλά τα δερμάτινα που μου έφτιαξαν το κέφι:D....

Είχα πάει λοιπόν τότε μόνη μου...(Όχι πως δεν έκανα παρέες, δεν έχω τέτοια προβλήματα εγω!!)..Αυτή τη φορά όμως θα προτιμούσα να πάω με καλό παρεάκι και να περάσω πάλι ώρες κοιτώντας τα αρχαία τη Ρώμης, τα αξιοθέατα και να κάνω ατελείωτες ώρες ψώνια!! Τέλειο!!

Αχ...να τριγυρνάω να βγάζω φωτογραφίες και να απολαμβάνω την πόλη...Να μην με κυνηγάει ο χρόνος και να ξεκουράζομαι με τον να ξεπατώνομαι στο πήγαινέλα στην πόλη!!!

Βρε λες;;;....Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία!!;)

Μέρα παρά μέρα μια καινούργια μ******, μα μου φαίνεται πως πλέον έχω πάθει ανοσία...

Και έρχεται ένα ωραίο πρωί που θες να παρατήσεις τα πάντα..Είσαι με όλον τον κόσμο εξοργισμένος και θες να φωνάξεις σε όλους να σε αφήσουν ήσυχο...Σε κουράζουν όλα και νιώθεις ότι δεν θα αντέξεις για πολύ...

Τέτοιες μέρες έχουν έρθει πολλές...Αμφισβητείς τους πάντες και κυρίως τον εαυτό σου...Αδυνατείς να ανταπεξελθεις στις υποχρεώσεις, οι οποίες είναι οι μόνες που υπάρχουν στη ζωή σου...Και αναρωτιέσαι αν αξίζει όλο αυτό για ένα όνειρο που έχεις, και με κόπο, τρέξιμο, κλάμα, στεναχώριες, απογοητεύσεις προσπαθείς να πραγματοποιήσεις...

Όλοι γύρω σου να σε κρίνουν και να σου υποδεικνύουν τι πρέπει να κάνεις και εσυ προσπαθείς να τα βγάλεις πέρα....Να είσαι τέλειος σε όλους και σε όλα..Γιατί η τελειότητα είναι κάτι που σε κηνυγά...

Και είναι τόσο δύσκολο να μένεις πιστός στο όνειρο, στο απωθημένο..Να προσπαθείς να μην δίνεις σημασία σε κανέναν και τίποτα...Να γίνεις αναίσθητος....και να κοιτάς μπροστά...να κυνηγάς το δύσκολο και μερικές φορές άπιαστο....

Πριν μερικές ημέρες συνάντησα έναν πολύ σημαντικό άνθρωπο για το δικό μου όνειρο...τον δικό μου μέντορα...και ακόμη μου φαίνεται άπίστευτο...κι πάλι όμως ακόμη και τώρα οι ενδιάμεσες προκλησεις και απογοητεύσεις κοντεύουν να με καταβάλλουν...

Και εκεί είναι που αναρώτιέσαι...αξίζω; Πότε ξέρεις ότι είσαι καλός σε κάτι;....Ακόμη και αν στο έχει πει ο καλύτερος ξέρεις πως εσύ δεν θα είσαι ποτέ ικανοποιημένος απο τον εαυτό σου...Η κατάρα του καλλιτέχνη...Γιατί όσο και να θέλουν να μου το πάρουν, θεωρώ τον εαυτό μου καλλιτέχνη...ακόμα...

Και όσο σκέφτεσαι και αναλύεις καταλήγεις πως όλα στη ζωή είναι σχετικά...και όλοι έχουμε απόψεις...σωστές ή λάθος...Και τίποτα δεν είναι απόλυτο...Και ο καθένας μπορεί να λέει ότι θέλει...

Και την επόμενη μέρα όλα θα έχουν ξεχαστεί και θα ξαναρχίσεις να ελπίζεις και να έχεις δυνάμεις να προχωρήσεις...Και να χαίρεσαι που δεν θα έχεις στη ζωή σου απωθημένα και θα κάνεις πραγματα για σένα...Όσο δύσκολο και να είναι...Μέχρι την επόμενη φορά που και πάλι όλα θα είναι στραβα, οι αναποδιές όλες μαζεμένες και θα θες να πάρεις τα βουνά...

Και όλα αυτα μόνος...

Και εκεί είναι που ξαφνικά συνειδητοποιείς τι έχεις καταφέρει μόνος...και λες ότι δεν θα παρατησεις τίποτα για κανέναν....

Cheers...

Que hiciste...?

Λοιπόν, λοιπόν....το θέμα είναι ότι πάντα μου άρεσαν οι φώτογραφίες...Επίσης μου άρεσε και συνεχίζω ακάθεκτη η Jennifer Lopez...Ο συνδυασμός και των δυο λοιπόν είναι πολύυυυ δελεαστικός...:)

Καινούργιο album, καινούργιο clip, και το πρώτο single έφτασε στ'αυτάκια μου πριν 2 ημέρες και δεν λέω να σταματήσω να το ακούω...Το νέο album θα είναι διαφορετικο απο τα προηγούμενα... γιατί εκεί που η Shakira το γυρίζει στα αγγλικά, η δικιά μου (έτσι λέω την Jen:P, αφού την έχω προλάβει ντε!) το γυρίζει στα ισπανικά..Ναι, στα ισπανικά..Όλο, όλο το album...Και για εσας που μαθαίνετε ισπανικά, ακόμη και μέσω iPod (ναι, ξέρεις εσύ..) καιρός να ακούσετε και λίγο Jennifer ε; Δεν είναι R'nB, δεν είναι pop-dance...Είναι διαφορετικό...Και έχει το latino-allegro:)...Τέλειο δηλαδη!

"Que hiciste" το single, "Como ama una mujer" το album και το αναμένουμε στα μέσα Μαρτίου..:/ Αργεί βρε παιδί μου...

Και για οσους δεν το έχουν δει, πάρτε λοιπόν φώτογραφίες απο το clipακι, για να κάνουμε και practice στο να ανεβάζουμε φωτογραφίες.. Μπορείτε να το δείτε και στο http://musicbox.sonybmg.com/ :)

Αααχ...κούκλα έτσι?..:)))

Η πρώτη μας φορα...

Να λοιπόν που ενώ δεν ήθελα να ακούσω για blogs και τα τοιαύτα, αποφάσισα να το κάνω... Είχα την εντύπωση πως δεν είμαι εγώ για τέτοια...Και ξαφνικά από το πουθενά έρχεται μια έντονη επιθυμία για να κάνεις κάτι που δεν περίμενες...Κάπως έτσι προέκυψε λοιπόν...από το πουθενά...
Με απόλυτη ειλικρίνεια (check out τον τίτλο), με πολύ όρεξη για αναλύσεις, εξομολογήσεις και ότι προκύψει...Ένα πάντως είναι σίγουρο..Ότι το πρώτο ποστάκι θα είναι τόσο άχαρο όσο και η πρώτη φορά στο sex ..ενώ τα επόμενα θα έχουν τη γλύκα-πίκρα τους..την ουσία τους βρε αδερφε!...Όλα καλά και θα τα λέμε...
Καλως σας βρήκα!:)