Βρε μήπως;......Τσουπ-Τσουπ!

Και εκεί που κάθομαι στον καναπέ μου και βλέπω την αγαπημένη μου σειρά...σκέφτομαι εσένα...
Εσένα και τα biiiip σαξόφωνα που πλέον ακούγονται στο μυαλό μου λες και υπάρχει μονίμως συνδεδεμένο ένα iPod....
Δεν σε σκέφτομαι με λύπη, δεν σε σκέφτομαι απελπισμένα...σε σκέφτομαι όμορφα...Είσαι κάτι όμορφο στη ζωή μου, ακόμη κι αν ουσιαστικά δεν είσαι μέσα σ'αυτή...

Και εκεί που σκέφτομαι όοολα αυτά...και πάω πάλι να βυθιστώ στις ίδιες και ίδιες σκέψεις....

Τσουπ...μες το μυαλό μου και η καινούργια μου φίλη....Τρελή τελείως αλλά αυτό είναι που μετράει....:P.......Με βοήθησε χωρίς να έχει πάρει τίποτα...Αμφιβάλλω αν περιμένει και κάτι....Φοβερό;;;;!!Σπάνιο....Μακάρι να είναι έτσι...

Τσουπ....εκείνος ο μακρυνός μου φιλος που με κάνει τοοοοόσο και γελάω...Και μου λείπειιιιιι....και έχω ενα όνειρο να τον κάνω συγκάτοικο και να υιοθετήσουμε ένα σκυλί και να ρεμπελιάζουμε και να συζητάμε για όλα όσα δεν προλαβαίνουμε λόγω απόστασης.....Δύο ουσιαστικές μέρες μαζί που θυμόμαστε και γελάμε...αχ να είχαμε και ενα προφιτερόλ απο τον Τάσο στο Πανόραμα!!! Χαχαχχαχα!!!!


Τσουπ...Η δεύτερη τρελη φιλεναδα μου (και απόδειξη της τρέλας της ότι παντρεύεται μέσα στον επόμενο χρόνο, αντε και μάνα βρε!!!! χαχαχ:P)....Που δείχνει κάθε φορά την αγάπη της με τρόπο πολύ τρυφερό και με μεγάλη υπομονη...Γιατί οι δύο μας έχουμε ουσία!(είδες που μπορείς να γίνεις καλή μανούλα;).....

Τσουπ...Η σαλονικιά μου...Που μπορεί να κάνω μέεεερες, τι μέρες;...μήηηνες να την πάρω τηλ, και εκείνη εκεί...Να μου γκρινιάζει και να μου τη λέει για τις επιλογές μου...Και να γελάμε με όοοολα τα κουλα που μας τυχαίνουν...

Τσουπ...η δασκαλίτσα μου, θεά, κουκλάρα, γυναικάρα....Ένας άνθρωπος που πιστέυει σε μένα...Να πιστεύουν σε σένα και να σου δίνουν την απαραίτητη ώθηση για να γίνεις καλύτερος...Να θέλουν κάτι καλό για σένα...επίσης σπάνιο...ετσι;....

Έχω και γαμώ τους ανθρώπους γύρω μου, γαμώ την αγάπη, πολλές φορές μπορεί να περιμένω περισσότερα απ'όσα μπορει να δώσει ο καθένας.... Μα αυτοί που αξίζουν μένουν εδώ...
Εχω διαλέξει και γαμώ τα επαγγέλματα, κάνω αυτό που αγαπώ και περιμένω να κάνω κι άλλα....
Το μόνο που λείπει είσαι εσύ...Τι να κάνουμε;...Δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα σε αυτή τη ζωη...σωστα;....

Κι αν καμμιά φορά(σχεδόν πάντα:P) με παιρνει απο κάτω και τα κείμενα είναι μαυρα κι άραχνα....Ε του π*****....Δίδυμος χωρίς κυκλοθυμία ύπαρχει;;;;

Χριστίνα, Αντρέα, Αλεξάνδρα, Σοφία, Ξένια... :******.......Ακούτε τα απίστευτα απο μένα κι όμως είστε ακόμη εκεί!!!!Μιλάμε για πολύ κουράγιο!!

Με κρατάνε χαρούμενη και προσγειωμένη...χαίρονται με τη χαρά μου και με τη λύπη μου..


Τελικά είμαι πολύ τυχερή ε;....Ε, λοιπόν αφήστε με να γκρινιάζω που και που....Αφού έτσι μ'αγαπάτε, αλλιώς θα ήμουν βαρετή!!!!Νιαα! ;)

To be honest....who can handle honesty???.....

Κάποτε είχα ακούσει πως στα δεξιά κάθε ανθρώπου υπάρχει ο φύλακας άγγελος...Ψηλός και φωτεινός....που σου λέει το σωστό...σου μιλάει, σε καθοδηγεί..λένε πως αν του ζητήσεις κάτι θα σου το κάνει (αυτό το τελευταίο, μεταξύ μας, δεν πρέπει να ισχύει:P)...Σου λέει να μην προδώσεις τις αρχές σου και να μείνεις ακλόνητος στα πιστέυω σου....Αντίστοιχα φαντάζομαι θα υπάρχει και στην αριστερή πλευρά, ένας σκοτεινός φύλακας, που δεν ξέρω τι μούρη κουβαλάει, αλλά φαντάζομαι θα προσπαθεί να σου κλονίσει όχι μόνο τα πιστεύω σου αλλά και ολόκληρο το σύμπαν σου...

Με τι γνώμονα προχωράμε; Να είμαστε καλά εμείς, οι γύρω μας ή να είμαστε καλά εμείς έτσι ώστε να είναι και οι γυρω μας; Και αν αυτά τα δύο δεν συμβαδίζουν;....Μήπως έχουμε λάθος ανθρώπους γύρω μας;......

Προσπαθείς να μιλήσεις, να εξηγήσεις, να δώσεις, να ζήσεις....Ποιός το αντέχει;...Ποιός αντέχει να καταλάβει, ποιός αντέχει να ακούσει, να πάρει, να νιώσει;...
Κανείς...και ολοι έχουν την απαίτηση να καταλάβεις, να νιώσεις, να δώσεις...Αν δεν το κάνεις φεύγουν...Κανείς δεν πιέζεται, κανείς δεν περιμένει, κανείς δεν εξηγεί, και κανείς δεν δίνει...Ποιός είναι λάθος και ποιός σωστός;....

Πως ζητάς να είμαι "πολύ","διαφορετικός","σπάνιος" αν δεν μπορείς να το χειριστείς..
Πως μου ζητάς να τα θέλω όλα, αν δεν μπορείς να τα δώσεις; να επικροτείς τον πλούτο της ψυχής μου αν είναι πολύ για σένα;....
-Μήπως να γίνω παρτάκιας;
-Μήπως να κοιτάζω την πάρτη μου;
-Μήπως να σε δω που έχεις πρόβλημα και να γυρίσω τη μούρη απο την άλλη γιατι αϊ σιχτιρ εχω κ εγώ τα δικά μου προβλήματα;...Γιατί επιτέλους με έχεις κουράσει εσύ και η δειλία σου;...
Και όλα αυτά για να διευκολύνω και πάλι εσένα..που δεν αντέχεις στα δύσκολα και ιδιαίτερα...
Μήπως τελικά εσύ δεν ξέρεις τι θέλεις;....

"Είσαι πολύ για να χωρέσεις στο μυαλό τους...", "είσαι ιδιαίτερος, μην προσπαθείς να γίνεις κοινός σαν τους άλλους"....κ προχωράς μόνος σου....και κάποια στιγμή πάυεις να ελπίζεις για το ιδιαίτερο, διαφορετικό....κ πως προχωράς χωρίς ελπίδα;...
Και πάλι πιέζεσαι να την βρεις μέσα σου.....Μια ζωή πιέζεσαι να διατηρήσεις εσένα και την αλήθεια σου....Αμφισβητείς την κρίση σου....και τελικά μένεις εσύ και οι αναλύσεις σου....

Το θέμα είναι ένα...αν πας με το ρεύμα, είσαι παρτάκιας και δεν αρέσεις, δεν βολέυεις...
Αν είσαι διαφορετικός δεν μπορούν να το χειριστούν...
Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα...
Τι διαλέγεις...;

Να είσαι ο εαυτός σου...και όποιος το αντέχει , και μέσα στους υπόλοιπους και εσυ ο ίδιος..λέω εγώ...

Εσύ; Τι λες;..
;)

Είναι οι στιγμές...

Φεύγω - Stereo Mike

(Πολύ καλή διασκευή...)

http://www.youtube.com/watch?v=esKFbjsXdJ0

Κάποτε έχτιζα ένα όνειρο τη μέρα, τώρα η στράτα μου δεν πάει παραπέρα, φεύγω, τώρα φεύγω.
Κι όλο μεμιάς, ο ρυθμός της γης γίνεται ίλιγγος, ο χρόνος εξαφανίζεται, η στιγμή στροβιλίζεται, γίνεται αιωνιότητα&Μανιφέστο&Φύγαμε&
Είναι οι στιγμές που βρίσκω δύναμη να σβήσω το παρελθόν μου κι απ' το τίποτα να αρχίσω, που το μηδέν φαντάζει λύτρωση και πίσω δεν γυρίζω, το παρελθόν αγγίζω, έτοιμος να ζήσω.
Κάθε στιγμή με σκέτο μέλλον ζωγραφίζω, με θαρραλέες πινελιές λευκό το χρωματίζω, μαύρες αιρέσεις μες στο χρόνο αφορίζω, στο δόγμα του καιρού ενάντια θα αποφασίσω.
Εγώ για μένα καταργώ τα φρένα, φεύγω για τα ξένα, με δυο λούπες, ένα σάπερ, μια βαλίτσα και τη πένα, χωρίς εσένα, χωρίς κανέναν, μόνο ένα σκοπό, να μην έχω δεδομένα και σύνορα, αναμνήσεις, ερινύες, ένας σάτυρος νομάς που τον στοιχειώνουν νύχτες κρύες.
Είναι το τίμημα και πάντα θα παλεύω, θα οδεύω προς το φως, ελεύθερος θα ταξιδεύω, τώρα φεύγω
Φεύγω, φεύγω και παίρνω τη καρδιά μου και ένα τραγούδι συντροφιά μου, φεύγω

Είναι το κίνημα και πάντα θα παλεύω, τώρα φεύγω
Φεύγω και αφήνω πίσω μου συντρίμμια, αρρωστημένους και αγρίμια, φεύγω, τώρα φεύγω
Δεν ελπίζω τίποτα, δεν φοβάμαι τίποτα, είμαι ελεύθερος.
Τώρα τους κύκλους της συνήθειας πρέπει να σπάσω, είναι δεσμά παλιά και πιέζομαι να ξεχάσω ό, τι με βάφτισε οπαδό του χτες κι ας χάσω, ας χαθώ για να χορτάσω την πορεία όπου κι ας φτάσω.
Είναι η ρουτίνα και η αδράνεια εχθροί μου, είναι το βλέμμα που δειλιάζει φυλακή μου, είναι το θράσος στη παράδοση αρχή μου, είναι ότι μετάνιωσα που δεν δοκίμασα, ήττα, πληγή, διδαχή στη ψυχή μου.
Μα είναι κι η γνώση πως με μια απόφασή μου, ξημερώνει η πρώτη μέρα της υπόλοιπης ζωής μου, που ελπίδα τρέφει την κάθε επιλογή μου και αγναντεύω τον πλανήτη σαν να είναι όλη η γη δική μου.
Είναι η στιγμή μου, στα χέρια μου την έχω, η μόνη ανάμνηση που θέλω για να αντέχω.
Τώρα στο άπειρο, στο σύμπαν πια πιστεύω, τη συνείδηση γιατρεύω, απ΄ το λαβύρινθο του χρόνου τώρα φεύγω
Φεύγω, φεύγω και παίρνω τη καρδιά μου και ένα τραγούδι συντροφιά μου, φεύγω
Είναι το κίνημα και πάντα θα παλεύω, τώρα φεύγω
Φεύγω και αφήνω πίσω μου συντρίμμια, αρρωστημένους και αγρίμια, φεύγω
Φεύγω, θα οδεύω, προς το φως θα ταξιδεύω, τώρα φεύγω
Είναι το κίνημα και πάντα θα παλεύω, τώρα φεύγω....

( )

Κοιτάς το κενό....θες να γράψεις δυο λέξεις να αδειάσεις....και εκεί που νομίζεις οτι το'χεις....Κενο....
Σου φαίνεται μάταιο το οτιδήποτε....

Τι να γράψεις; Θα αλλάξει κάτι; Θα αδειάσεις; Εχουν προλάβει άλλοι και σε έχουν αδειάσει προ πολλού....Δεν υπάρχουν ούτε συναισθήματα να περιγράψεις, ούτε πόνος,ούτε χαρά, ούτε θυμός....Υπάρχει ένα κενό....ένα κενό στο είναι σου.....Δεν έχεις να εκφράσεις κάτι....Είσαι κενός...Είσαι άδειος....Και υπάρχει ένα μικροσκοπικό "κρίμα" που μικραίνει ακόμη περισσότερο με τον καιρό....Κρίμα γιατί; Κρίμα για ποιόν;....Και λοιπόν;....Αλλάζει κάτι;...

Τίποτα...όπως το τίποτα που νιώθεις...τίποτα νιώθεις....ούτε κρύο ούτε ζέστη....

Τι γίνεται όταν έρχεται το τίποτα;....Χάνεται το χρώμα...και μετά;....Επιστρέφεις ποτέ;....Ή παραμένεις κυνικός, κενός, επιφανειακός....Σίγουρα πρέπει να ειναι σαν ίωση έτσι;...Σε λιγες μέρες επιστρέφουν πάλι όλα...ή οχι;.....Θα δείξει....Θέλω να επιστρέψουν όλα;.....Θα δείξει....

Τι καταστάσεις να περιγράψεις και τι να διηγηθείς;;; Ε Cruci;(Ομάδα Κρούσης....)Τα έχεις πει όλα, τα έχεις νιώσει όλα.....Ποιος εκεί έξω θα σε αναβαθμίσει, ποιος θα σε κανει να νιώσεις κάτι παραπάνω;.....Ποιος θα έχει να πει κάτι καινούργιο;.....Dare ya...!

"The Notebook"

Κάτι σαν αυτό....Σκέψεις, γεγονότα, προβληματισμοί....Το notebook όμως που με κάνει να γράψω αυτό το post είναι κάτι διαφορετικό....
Πόσο γεμάτη και ολοκληρωμένη μπορεί να θεωρήσει κανείς τη ζωή του και με ποια κριτήρια θα το κρίνει αυτό αφου θα έχουν περάσει χρόνια;....Με την επαγγελματική αποκατάσταση; Με την κοινωνική υπόσταση; Με το κύρος που θα έχει αποκτήσει κατά τη διάρκεια των χρόνων;Με το ποσό των χρημάτων που θα έχει βγάλει; Ψηφίζω το εξής: Με τα συναισθήματα που θα έχει νιώσει, δημιουργήσει στους άλλους και έχουν γεμίσει κάθε λεπτό της ζωής του.
Ο κόσμος έχει γεμίσει μουντούς ανθρώπους...Χαμογελαστούς μεν, με τα νεύρα στην τσίτα, συνεχώς με κέφι για διασκέδαση κτλ. αλλά στην ουσία γκρίζους,θαμπούς....Κλειστούς....Φοβισμένους.

Πόσοι φοβούνται να ρισκάρουν, να ζήσουν τη στιγμή, να δώσουν όσα πιο πολλά μπορούν;...Προσωπικά πάντα με φόβιζαν οι άνθρωποι που δεν φωτίζει η ψυχή τους, που δεν αφήνονται, που δεν δίνουν, που κρίνουν με απόλυτες απόψεις χωρίς να έχουν ουσιαστική άποψη για τίποτα.Γιατί μόνο έτσι γεμίζουν το άδειο της ψυχης, μόνο έτσι νιώθουν οτι ζουν...μέσω αυτών που κρίνουν...Φοβάμαι είπα;Μάλλον σιχαίνομαι καλυτερα....Είναι άνθρωποι που πάντα θα έχουν το ανικανοποίητο....Πάντα με απωθημένα και μισές ζωές....Ζωή χωρίς συναίσθημα και πάθος είναι σαν ουρανός χωρίς άστρα...ανούσιος, χαώδης και χωρίς λάμψη....

Μια καινούργια εμπειρία, σχέση είναι σαν μια καινούργια επαγγελματική ευκαιρία...Σε φοβίζει λίγο στην αρχή..το άγνωστο..η πρόκληση...Αλλά όσοι ξέρουν να τολμούν προχωρούν...δοκιμάζουν...και αν δεν τους κάνει η θέση, δηλώνουν παραίτηση και προχωρούν παραπέρα και ξανα από την αρχη...Το να δηλώνεις ότι είσαι ερωτευμενος είναι σαν να κάνεις αίτηση για νέα δουλειά...Και ανυπομονείς για το τηλέφωνο που θα χτυπήσει και θα σου πουν ότι σε έχουν προσλάβει....Έχεις άγχος και ενθουσιασμό μαζι...Ξέρεις ότι θα δώσεις τον καλύτερο εαυτο σου, θα δουλεψεις σκληρα γι'αυτη τη θέση, και θα προσπαθήσεις να αναβαθμίσεις το εργασιακό σου περιβαλλον, να φέρεις νέες ιδέες και ενθουσιασμό στον τομέα σου, θα προσπαθήσεις να τα δώσεις όλα....Και μόνο έτσι θα κρατήσεις την θέση σου για χρόνια, θα την αξίζεις, θα είναι ευχαριστημένος ο εργοδότης σου και το προϊόν που θα παράγεται θα έχει επιτυχία για πολύ καιρο...

Αν όμως ανήκεις στους θαμπούς, δειλούς, φοβισμένους, δεν κάνεις ποτέ αίτηση για νέα δουλειά, παραμένεις στην παλιά, μουντή, μέτρια δουλειά σου, που σου προσφέρει την ασφάλεια σου, αλλα παραγωγικότητα μηδέν, κάμμια τάση για αναβάθμιση, τίποτα καινούργιο να μάθεις, βαριεσαι συνεχώς και το μόνο που σου μένει να κάνεις είναι να κρίνεις όλους τους υπόλοιπους που πάνε απο δουλεια σε δουλεια "και μα επιτέλους, δεν θα αποφασίσουν ποτέ το τι θα κάνουν στη ζωή τους;!".....

Κάτσε λοιπόν εσύ μίζερε άνθρωπε με τη δειλία σου και με τη λογική σου, στην μετριότητα σου και άσε τους υπόλοιπους με το πάθος τους να ρισκάρουν και να κερδίζουν ότι καλύτερο έχει να τους προσφέρει η ζωή, αλλά και ότι χειρότερο. Δηλαδή τα πάντα!Να κερδιζουν δουλειές, αλλά και να τις χάνουν, και στις 2 περιπτώσεις όμως να εργάζονται σε όλα με πάθος και να μετράει γι'αυτους η εργασία και η εμπειρίες που αποκομίζουν, και όχι τόσο το αποτέλεσμα....Να κερδίζουν φίλους, αλλά και να χάνουν με το ίδιο έντονα συναισθήματα, αλλα να τους νοιάζει να γίνονται καλύτεροι μέσα απο αυτες τις αλλαγές και όχι να μετράνε φίλους που στην ουσία δεν υπάρχουν, μόνο και μόνο για να ζουν στην ασφάλεια του αριθμού τους. Να κάνουν σχέσεις και να τις χαλάνε με το ίδιο έντονα δάκρυα χαράς ή λύπης, με το ίδιο πάθος στην αγάπη και στο μίσος, να ζουν τις στιγμές και όχι να μένουν με κάποιον απλα γιατί έτσι πρέπει ή να μένουν μόνοι γιατί φοβούντε....Να ζουν τη ζωή τους τόσο έντονα και παθιασμένα, που να συγκινούνται, να δακρύζουν, να γελάνε, να ξεκαρδίζονται, να αναλύουν, να μιλούν και να αντιμιλούν και να επικοινωνούν ουσιαστικά...Να δίνουν και να κερδιζουν απο αυτό, ακόμη και αν δεν παίρνουν τα ίδια...Γιατί αυτό που θα αξίζει θα είναι το πάθος που έχεις να δώσεις και το συναίσθημα που θα σε ωθει να το κάνεις...Γιατί για να σε ωθήσει στο να δώσεις πρέπει να είναι πολύ δυνατό...να σε παρασύρει...και εσύ πολύ μάγκας που το άφησες να σε πάρει μαζί του και ας μην οδηγήσει πουθενα...Θα έχεις κάνει μια διαδρομή διαφορετική απο τις άλλες...κι αυτό ειναι που μετράει....

Χαίρομαι που είμαι πληθωρική στα συναισθήματα μου...Όλα μου είναι "πολύ". Και μετά απο χρόνια είμαι πολύ ευτυχισμένη που νιώθω κάτι πολύ, που με κάνει να ονειρεύομαι πολύ, να κλαίω πολύ, να σκέφτομαι πολύ και να το θέλω στη ζωή μου ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ!....Το πιο πιθανό είναι να μην το αποκτήσω ποτέ...ειμαι πολύ γεμάτη όμως που υπάρχει στη ζωη μου και το ζω πολύ...Και κάτσε εσύ μίζερε άνθρωπε στο μέτριο σου, στα απωθημένα σου και στα πικρά, απόλυτα και προσβλητικά λόγια προς τους άλλους γιατί απο την πικρία σου ζηλευεις την ζωή που δεν έζησες και δεν έχεις τα κότσια να την ζήσεις ποτε...

"How to..."----> Google it !

Έχεις γνωρίσει έναν τύπο.Πάει καλά. Κάπου στην πορεία γίνεται ένα λάθος γιατί μπλέκονται τρίτοι. Χαλάει. Θες να κάνεις νέα αρχή. Σαν να γνωρίζεστε από εκείνη την στιγμή που θα ξαναβρεθείτε. Τι σκηνικό μπορεί να παίξει για να μπορέσεις να ξεκινήσεις πάλι με το "Γειά σου! Το όνομα σου;"....Και μην ακούτε τις μ*****ες του τύπου "¨Αν ραγίζει το γυαλί, δεν ξανακολλάει"...Επιστρατεύστε φίλους μπας και βρούμε καμμιά ιδέα...!

Θέλω να γυρίσω στα παλιά....

Είτε στα χειμωνιάτικα απογεύματα με τον μπαμπά μου να στήνουμε το τρενάκι μου σε όλο το πάτωμα του δωματίου μου, είτε στα καλοκαιρινά απογεύματα στους δρόμους της Kαλαμαριάς να παίζω Μήλα, Χώρες και Κρυφτό.....

Τι κάνεις όταν πρέπει να διαλέξεις στη ζωή σου;....Όλη η ζωή είναι σταυροδρόμια και διχάλες που πρέπει να διαλέγεις δρόμους και πλευρές...

Μεγαλώνεις με όνειρα, δικά σου και των άλλων...όλη σου την παιδική ηλικία και την εφηβία τρέχεις για να τα φτάσεις...το μυαλό σου σε αυτά, στους στόχους σου που δεν πρέπει να παρεκλίνεις....Άλλοι τα φτάνουν πιο νωρίς, άλλοι αργότερα....

Και όταν τα φτάσεις;...είναι αυτό που θες;......Τρως ήττα όταν τελικά φτάνεις εκεί που θες και ανακαλύπτεις ότι δεν είναι και τόσο αυτό που θες, ότι δεν θα σε αφήσουν να το ζήσεις όπως θες και πως όσο και να μην θες να το παραδεχτεις ήσουν πολύ πιο ήρεμος όταν απλά ονειρευόσουν και δεν είχες δει τι παίζει......
Και τελικά τι θες;...ήρεμη ζωή ή μια μεγάλη καριέρα;....

Υπάρχουν στιγμές που σκέφτομαι πως ξέρω τι θέλω, άλλες που σκέφτομαι πως προσπαθησα πολύ να πραγματοποιήσω αυτά που ζητούσα πάντα, άλλες που σκέφτομαι την αντίδραση των άλλων ("δεν ξέρεις τι θες", "τόσο καιρό άλλα έλεγες και τώρα άλλα κάνεις" και άλλα κλισε του έιδους), και άλλες στιγμές που δεν με ενδιαφέρουν τα λόγια των άλλων...διχασμένη μέσα μου και άντε να βγάλω άκρη....

Και τι σε βοηθά να πάρεις σωστή απόφαση;....Τα όνειρα σου τελικά δεν συμβαδίζουν με την προσωπικότητα σου, γιατί αλλιώς τα φαντάζεσαι και αλλιώς είναι...Η ζωή που σου φαινόταν λίγη και χωρίς ενδιαφέρον, τωρα δείχνει μια ήρεμη ζωή με ελεύθερο χρόνο για τον εαυτό σου και τους γύρω σου...Μια ζωή που θα την ζεις και όχι μια ζωή που θα δουλεύεις....

Τελικά αν διαλέξεις την ηρεμία σου είσαι και δειλός; τεμπέλης; αναποφάσιστος;........ή απλα ξέρεις να διαλέγεις στην κάθε στιγμή της ζωής σου αυτό που θες;....ή όπως διεκδίκησες παλιότερα τα όνειρα σου, τώρα διεκδικείς την ηρεμία σου;....